ένα από τα ξεχασμένα διαμάντια της ροκ...οι Clark Hutchinson ήταν ντουέτο αποτελούμενο από τον πολυ-οργανίστα Andy Clarke και τον κιθαρίστα Mike Hutchinson, δύο μουσικούς σχετικά άγνωστους τώρα αλλά τότε γνωστούς στο ψυχεδελικό κίνημα της βρετανίας...το 1969 έκαναν δύο 12ώρα αυτοσχεδιαστικά session, και αφού μόνταραν το αποτέλεσμα το κυκλοφόρησαν με το όνομα "A = MH2"...την εποχή εκείνη που οι μάνατζερ δεν τα είχαν ακόμα γαμήσει όλα, ο δίσκος αυτός, 100% αυτοσχεδιαστικός και χωρίς στάλα στίχου, έφτασε στο Νο. 8 των ποπ charts της Αγγλίας, όντας για κάποιο καιρό το πιο ιν άκουσμα στα ψυχεδελο-πάρτι...
μετά από άλλους 2 δίσκους ο καθένας πήρε τον δρόμο του...ο Clark πήγε στην μπάντα του Jeff Beck ενώ ο Hutchinson έγινε παραγωγός και μηχανικός ήχου για "καλλιτέχνες" όπως η Whitney Houston, οι Village People και η Madonna...υπάρχουν(;) και χειρότερα...
(σημείωση: για τον Χέντριξ κυκλοφορούν άπειροι αστικοί μύθοι (ανάμεσα τους και κάποιοι για τον Χιώτη)...ένας απ' αυτούς λέει πως ζήτησε απ' τον Hutchinson να του μάθει να παίζει την (ομολογουμένως εξαιρετική) κιθάρα του Improvisation in an Indian Scale)
Παρασκευή 26 Νοεμβρίου 2010
Σάββατο 20 Νοεμβρίου 2010
Βιβλίο 5 - Μαξ Άουμπ, Παραδειγματικοί Φόνοι
Η πρώτη λέξη που συναντάει κάποιος για τον Άουμπ όταν ψάχνει την βιογραφία του είναι πως ήταν φίλος του Μπουνιουέλ και του Νταλί, δείγμα πως μάλλον δεν πρόκειται και για τον πιο αυτόφωτα αξιόλογο καλλιτέχνη. Οι "παραδειγματικοί φόνοι" του είναι το πιο γνωστό βιβλίο του, ένα διασκεδαστικό, sui generis βιβλίο χωρίς με κανένα τρόπο να είναι αριστούργημα.
Δεν υπάρχει υπόθεση. Το βιβλίο είναι μια συλλογή σύντομων (συνήθως μερικών σειρών) περιγραφών δολοφονιών, ειδομένες από την μεριά του δολοφόνου, ο οποίος εξηγεί τον λόγο που το έκανε. Ο λόγος αυτός ανήκει σχεδόν πάντα σε καθημερινά πράγματα που συνηθίζεται να μας εκνευρίζουν, σε βαθμό που μας κάνουν να κάνουμε μαύρες σκέψεις για άλλους που μπορεί να φτάνουν μέχρι τον φόνο, αλλά που ποτέ δεν γίνονται πραγματικότητα. Μαύρο χιούμορ, ανάλαφρη γραφή, γενικά, ένα βιβλίο για να προσφέρει ένα ευχάριστο απόγευμα αφήνοντας μια ευχάριστη ανάμνηση, όχι όμως κάτι παραπάνω.
απόσπασμα, δύο από τους φόνους:
1.
Εγώ είμαι απόλυτα ακριβής στα ραντεβού μου, δεν έχω αργήσει ποτέ. Ας πούμε είναι η μανία μου. Κι είχα ραντεβού. Είχα ραντεβού και πεινούσα. Το ραντεβού ήταν πολύ σημαντικό, μα ο σερβιτόρος αργούσε πολύ, αργούσε να με σερβίρει, κι εγώ βιαζόμουν, βιαζόμουν πολύ, κι εκείνος μου απαντούσε ανόρεχτα, χωρίς να δείχνει την παραμικρή κατανόηση στην βιασύνη μου, οπότε κι εγώ δεν είχα άλλη λύση απ' το να τον χτυπήσω στο κεφάλι. Θα μου πείτε πως το παράκανα. Για σκεφτείτε, όμως: ανάμεσα στο πρώτο πιάτο και στο δεύτερο έκανε δεκαεπτά λεπτά ακριβώς. Καταλαβαίνετε τι σημαίνει να περιμένεις ένα...δύο...τρία...δεκαεπτά λεπτά, να κοιτάς το δείκτη του ρολογιού σου να φέρνει γύρους κι άλλους γύρους; Το ραντεβού κινδύνευε να τιναχτεί στον αέρα. Κι αυτός ο ευλογημένος δεν προσπάθησε καθόλου να αμυνθεί. Δε θέλω να τον θυμάμαι.
2.
Ήταν ηλίθιος. Του εξήγησα τρεις φορές πως να πάει, όσο πιο καθαρά μπορούσα. Κι ήταν απλούστατο: δεν είχε παρά να πάρει την Ρεφόρμα, να μετρήσει πέντε καθέτους και να περάσει απέναντι. Τρεις φορές μου επανέλαβε τις οδηγίες μου, μπερδεύτηκε και τις τρεις. Του έκανα ένα λεπτομερές σχεδιάγραμμα. Έμεινε να με κοιτάζει σαν χάνος:
"Και μετά;"
Και σήκωσε τους ώμους. Ήθελε σκότωμα. Τον σκότωσα. Αν το μετανιώνω ή όχι, είναι άλλο θέμα
Τρίτη 9 Νοεμβρίου 2010
Μουσική 11 - Magma, MËKANÏK DËSTRUKTÏẁ KÖMMANDÖH
αναμφίβολα η σημαντικότερη προσωπικότητα στην γαλλική progressive σκηνή είναι ο ντράμερ Christian Vander, δημιουργός και ηγέτης των Magma αλλά και του μουσικού είδους Zeuhl (διαβάζεται κάτι ανάμεσα σε Τσολ και Τσόηλ)....η ιστορία ξεκινάει το 1969 με τον δίσκο Kobaia, ο οποίος αφηγείται μια μελοντολογική ιστορία όπου μια μειονότητα ανθρώπων εγκαταλείπει την Γη για να καταφύγει στον πλανήτη Kobaia....ο δίσκος έχει στίχους στα Κομπαγιανά, μια γλώσσα που εφηύρε ο Vander (τι, μόνο ο Τόλκιν θα κάνει τέτοιες μαλακίες) γιατί δεν εμπιστευόταν τα γαλλικά πως θα είναι αρκετά εκφραστικά για αυτό που είχε στο μυαλό του, μια "εξωγήινη ροκ όπερα"...εφεξής, όλοι οι δίσκοι των Magma θα είχαν στίχους στα Κομπαγιανά, κάτι που θα τους διέκρινε από οποιοδήποτε άλλο συγκρότημα...
αλλά γενικά, η μουσική των Magma είναι από τις πιο περίεργες και πρωτότυπες που βγήκαν ποτέ από τον χώρο του ροκ...μοιάζει με το Atom Heart Mother των Floyd (αν και δεν μπορούν να κατηγορηθούν για αντιγραφή γιατί είχαν ξεκινήσει πριν αυτό κυκλοφορήσει), μοιάζει με Φίλιπ Γκλας, είναι επηρεασμένοι από τον Coltrane και τον Zappa, έχουν στοιχεία από όπερα, και όλα αυτά μαζί με στίχους σε μια γλώσσα που σχεδόν κανείς δεν καταλαβαίνει αλλά που πατάει πάρα πολύ γερά στην ντανταϊστική αρχή της κυριαρχίας του φθόγγου πάνω στην λέξη, του ήχου πάνω στο νόημα...
η επιτυχία τους (κυρίως στην Γαλλία, δευτερευόντως στην Ιαπωνία!) ήταν τόσο μεγάλη που δημιουργήθηκε ολόκληρο μουσικό κίνημα από τους Magma, το Zeuhl (που σημαίνει "ουράνιος" στα Kομπαγιανά), το οποίο αποτελεί την σημαντικότερη προσφορά της Γαλλίας στην ροκ μουσική (σε γενικές γραμμές γαλλικό ροκ δεν υπήρχε ποτέ)...να σημειωθεί πως τα Zeuhl συγκροτήματα έχουν κρατήσει την γλώσσα των Magma, που με τον καιρό την έχουν εξελίξει σχεδόν σε κανονική γλώσσα, κάτι που κάνει τους φανατικούς οπαδούς του Zeuhl να είναι περίπου μέλη "μουσικής αίρεσης"...
το "MËKANÏK DËSTRUKTÏẁ KÖMMANDÖH" (1973) θεωρείται ο καλύτερος δίσκος τους
αλλά γενικά, η μουσική των Magma είναι από τις πιο περίεργες και πρωτότυπες που βγήκαν ποτέ από τον χώρο του ροκ...μοιάζει με το Atom Heart Mother των Floyd (αν και δεν μπορούν να κατηγορηθούν για αντιγραφή γιατί είχαν ξεκινήσει πριν αυτό κυκλοφορήσει), μοιάζει με Φίλιπ Γκλας, είναι επηρεασμένοι από τον Coltrane και τον Zappa, έχουν στοιχεία από όπερα, και όλα αυτά μαζί με στίχους σε μια γλώσσα που σχεδόν κανείς δεν καταλαβαίνει αλλά που πατάει πάρα πολύ γερά στην ντανταϊστική αρχή της κυριαρχίας του φθόγγου πάνω στην λέξη, του ήχου πάνω στο νόημα...
η επιτυχία τους (κυρίως στην Γαλλία, δευτερευόντως στην Ιαπωνία!) ήταν τόσο μεγάλη που δημιουργήθηκε ολόκληρο μουσικό κίνημα από τους Magma, το Zeuhl (που σημαίνει "ουράνιος" στα Kομπαγιανά), το οποίο αποτελεί την σημαντικότερη προσφορά της Γαλλίας στην ροκ μουσική (σε γενικές γραμμές γαλλικό ροκ δεν υπήρχε ποτέ)...να σημειωθεί πως τα Zeuhl συγκροτήματα έχουν κρατήσει την γλώσσα των Magma, που με τον καιρό την έχουν εξελίξει σχεδόν σε κανονική γλώσσα, κάτι που κάνει τους φανατικούς οπαδούς του Zeuhl να είναι περίπου μέλη "μουσικής αίρεσης"...
το "MËKANÏK DËSTRUKTÏẁ KÖMMANDÖH" (1973) θεωρείται ο καλύτερος δίσκος τους
Δευτέρα 8 Νοεμβρίου 2010
Βίντεο 5 - (Ερυθρός Αστέρας - Σαμπντόρια)
η κορυφαία στιγμή στην ιστορία της Σαμπντόρια...πρώτο τσάμπιονς λιγκ, σαιζόν 1991-92
πρώτη φορά που δοκιμάζονται οι όμιλοι σε διασυλλογική διοργάνωση, στην τελική 8άδα οι ομάδες χωρίζονται σε 2 ομίλους των 4 ομάδων από όπου μόνο η πρώτη πρόκειται να περάσει στον τελικό...στον Α' όμιλο κληρώνεται ο κάτοχος του τροπαίου Ερυθρός Αστέρας και οι πρωταθλήτριες Ιταλίας, Βελγίου και Ελλάδας Σαμπντόρια, Άντερλεχτ και Παναθηναικός
μετά από 4 αγώνες η πλάστιγγα γέρνει προς τον Ερυθρό Αστέρα...σε σύστημα στο οποίο έπαιρνε 2 βαθμούς η νίκη, η βαθμολογία στον όμιλο ήταν
Ερυθρός Αστέρας 6
Σαμπντόρια 5
Άντερλεχτ 3
Παναθηναικός 2
ενώ στην 5η αγωνιστική ο Ερυθρός Αστέρας αντιμετώπιζε στην έδρα του την Σαμπντόρια σε έναν αγώνα που του αρκούσε και η ισοπαλία...σε έναν τέτοιο αγώνα όπου η ομάδα του ήθελε μόνο την νίκη ο προπονητής της Σαμπντόρια, ο μεγάλος Βουγιαντίν Μπόσκοφ, κατέβασε την ομάδα του με έναν φαινομενικά παράλογο τρόπο, με 5 αμυντικούς (4 συν τον Μπιέρκογουντ πάνω στον Σαβίσεβιτς) και συνολικά με μόλις 3 επιθετικογενείς παίχτες στην 11άδα του, τους Λομπάρντο, Μαντσίνι, Βιάλι...ακόμα χειρότερα, στο ξεκίνημα του αγώνα ο Ερυθρός Αστέρας πετυχαίνει γκολ...
Ερυθρός Αστέρας
1. Ζβόνκο Μιλόγεβιτς
2. Ντούσκο Ραντίνοβιτς
3. Γκόραν Βασιλίεβιτς
4. Σάσα Νεντέλκοβιτς
5. Μιόντραγκ Μπελοντέντιτς
6. Μιόντραγκ Ράτκοβιτς
7. Έλβιρ Μπόλιτς
8. Βλάντιμιρ Γιούκοβιτς
9. Ντάρκο Πάντσεφ
10. Ντέγιαν Σαβίσεβιτς
11. Σίνισα Μιχαήλοβιτς
Σαμπντόρια
1. Τζιανλούκα Παλιούκα
2. Ντάριο Μπονέττι
3. Ζρέκο Κάτανετς
4. Φαούστο Πάρι
5. Πιέτρο Βιέρκογουντ
6. Μάρκο Λάνα
7. Ατίλιο Λομπάρντο
8. Αντόνιο Σερέζο
9. Τζιανλούκα Βιάλι
10. Ρομπέρτο Μαντσίνι
11. Ιβάνο Μπονέτι
ο αγώνας έχει ανέβει στο rapidshare
1st Half
http://rapidshare.com/files/22179400...uvreme.avi.001
http://rapidshare.com/files/22180509...uvreme.avi.002
http://rapidshare.com/files/22181549...uvreme.avi.003
http://rapidshare.com/files/22182451...uvreme.avi.004
http://rapidshare.com/files/22183325...uvreme.avi.005
http://rapidshare.com/files/22211661...uvreme.avi.006
http://rapidshare.com/files/22212825...uvreme.avi.007
http://rapidshare.com/files/22186828...uvreme.avi.008
http://rapidshare.com/files/22187293...uvreme.avi.009
http://rapidshare.com/files/22187423...uvreme.avi.010
2nd Half
http://rapidshare.com/files/22187878...uvreme.avi.001
http://rapidshare.com/files/22188365...uvreme.avi.002
http://rapidshare.com/files/22188899...uvreme.avi.003
http://rapidshare.com/files/22210761...uvreme.avi.004
http://rapidshare.com/files/22190737...uvreme.avi.005
http://rapidshare.com/files/22209615...uvreme.avi.006
http://rapidshare.com/files/22192992...uvreme.avi.007
http://rapidshare.com/files/22193626...uvreme.avi.008
http://rapidshare.com/files/22215473...uvreme.avi.009
πρώτη φορά που δοκιμάζονται οι όμιλοι σε διασυλλογική διοργάνωση, στην τελική 8άδα οι ομάδες χωρίζονται σε 2 ομίλους των 4 ομάδων από όπου μόνο η πρώτη πρόκειται να περάσει στον τελικό...στον Α' όμιλο κληρώνεται ο κάτοχος του τροπαίου Ερυθρός Αστέρας και οι πρωταθλήτριες Ιταλίας, Βελγίου και Ελλάδας Σαμπντόρια, Άντερλεχτ και Παναθηναικός
μετά από 4 αγώνες η πλάστιγγα γέρνει προς τον Ερυθρό Αστέρα...σε σύστημα στο οποίο έπαιρνε 2 βαθμούς η νίκη, η βαθμολογία στον όμιλο ήταν
Ερυθρός Αστέρας 6
Σαμπντόρια 5
Άντερλεχτ 3
Παναθηναικός 2
ενώ στην 5η αγωνιστική ο Ερυθρός Αστέρας αντιμετώπιζε στην έδρα του την Σαμπντόρια σε έναν αγώνα που του αρκούσε και η ισοπαλία...σε έναν τέτοιο αγώνα όπου η ομάδα του ήθελε μόνο την νίκη ο προπονητής της Σαμπντόρια, ο μεγάλος Βουγιαντίν Μπόσκοφ, κατέβασε την ομάδα του με έναν φαινομενικά παράλογο τρόπο, με 5 αμυντικούς (4 συν τον Μπιέρκογουντ πάνω στον Σαβίσεβιτς) και συνολικά με μόλις 3 επιθετικογενείς παίχτες στην 11άδα του, τους Λομπάρντο, Μαντσίνι, Βιάλι...ακόμα χειρότερα, στο ξεκίνημα του αγώνα ο Ερυθρός Αστέρας πετυχαίνει γκολ...
Ερυθρός Αστέρας
1. Ζβόνκο Μιλόγεβιτς
2. Ντούσκο Ραντίνοβιτς
3. Γκόραν Βασιλίεβιτς
4. Σάσα Νεντέλκοβιτς
5. Μιόντραγκ Μπελοντέντιτς
6. Μιόντραγκ Ράτκοβιτς
7. Έλβιρ Μπόλιτς
8. Βλάντιμιρ Γιούκοβιτς
9. Ντάρκο Πάντσεφ
10. Ντέγιαν Σαβίσεβιτς
11. Σίνισα Μιχαήλοβιτς
Σαμπντόρια
1. Τζιανλούκα Παλιούκα
2. Ντάριο Μπονέττι
3. Ζρέκο Κάτανετς
4. Φαούστο Πάρι
5. Πιέτρο Βιέρκογουντ
6. Μάρκο Λάνα
7. Ατίλιο Λομπάρντο
8. Αντόνιο Σερέζο
9. Τζιανλούκα Βιάλι
10. Ρομπέρτο Μαντσίνι
11. Ιβάνο Μπονέτι
ο αγώνας έχει ανέβει στο rapidshare
1st Half
http://rapidshare.com/files/22179400...uvreme.avi.001
http://rapidshare.com/files/22180509...uvreme.avi.002
http://rapidshare.com/files/22181549...uvreme.avi.003
http://rapidshare.com/files/22182451...uvreme.avi.004
http://rapidshare.com/files/22183325...uvreme.avi.005
http://rapidshare.com/files/22211661...uvreme.avi.006
http://rapidshare.com/files/22212825...uvreme.avi.007
http://rapidshare.com/files/22186828...uvreme.avi.008
http://rapidshare.com/files/22187293...uvreme.avi.009
http://rapidshare.com/files/22187423...uvreme.avi.010
2nd Half
http://rapidshare.com/files/22187878...uvreme.avi.001
http://rapidshare.com/files/22188365...uvreme.avi.002
http://rapidshare.com/files/22188899...uvreme.avi.003
http://rapidshare.com/files/22210761...uvreme.avi.004
http://rapidshare.com/files/22190737...uvreme.avi.005
http://rapidshare.com/files/22209615...uvreme.avi.006
http://rapidshare.com/files/22192992...uvreme.avi.007
http://rapidshare.com/files/22193626...uvreme.avi.008
http://rapidshare.com/files/22215473...uvreme.avi.009
Κυριακή 7 Νοεμβρίου 2010
Βίντεο 4 - Werner Herzog, Heart of Glass
καταχνιά, μαυρίλα, αντάρα...ο πολιτισμός είναι σχεδόν καταδικασμένος να αποτύχει, κρέμεται συνεχώς από μια κλωστή όντας τόσο έυθραυστος σαν η καρδιά του να είναι από γυαλί, όσα βήματα μπροστά κι αν κάνουμε πάντα θα είμαστε ένα βήμα μακριά από το χείλος της αβύσσου, όσο μεγάλη και αν είναι η ακολουθία των "σωστών" που κάνουμε αρκεί ένα και μόνο ένα "λάθος" για να τα γκρεμίσει όλα, για να ξυπνήσει τα ξεχασμένα ένστικτα, να φέρει την τρέλα και την αποκτήνωση...
υπόθεση: στις απαρχές της βιομηχανικής επανάστασης, σε ένα χωριό της Βαυαρίας που επιβιώνει από το κόκκινο γυαλί που βγάζει στο υαλουργείο του ο αρχι-μάστορας πεθαίνει παίρνοντας στον τάφο το μυστικό του πως παράγεται το γυαλί...το χωριό πέφτει σε μαζική υστερία, ενώ ο άρχοντας του χωριού βυθίζεται σε μια όλο και περισσότερο απελπισμένη μονομανία με την αποκάλυψη του χαμένου για πάντα μυστικού...το σκηνικό αποκάλυψης συμπληρώνει ο προφήτης-βοσκός του χωριού (ο Χέρτζογκ δανείστηκε τον χαρακτήρα αυτό από υπαρκτό πρόσωπο), ο οποίος ξεκινάει προβλέποντας τις καταστροφές που θα έρθουν στο χωριό και καταλήγει παραληρώντας ζοφερές προφητείες που διασχίζουν τους παγκόσμιους πολέμους του 20ου αίωνα και φτάνουν ακόμα παραπέρα...
για να προσεγγίσει την σπειροειδή κάθοδο της τοπικής κοινωνίας στην αποκτήνωση ο Χέρτζογκ επέλεξε να υπνωτίσει όλους τους ηθοποιούς της ταινίας του...πιο συγκεκριμένα, μήνες πριν ξεκινήσει τα γυρίσματα βρήκε με αγγελία πάνω από 500 άτομα, τα οποία υπέβαλλε σε υπνωτισμό ανά τακτά χρονικά διαστήματα και από όπου έκανε το κάστινγκ με βάση την αντίδραση τους στον υπνωτισμό...το αποτέλεσμα αυτής της πρακτικής είναι διπλό...πρώτον οι χαρακτήρες μοιάζουν συνεχώς σαν αποχαυνωμένοι ή σαν ημί-τρελοι, δεύτερον η αλληλεπίδραση μεταξύ τους είναι ελάχιστη, η κοινωνικότητα βρίσκεται στο μηδέν, το χωριό είναι διαλυμμένο σε ξένες μεταξύ τους ατομικότητες...
το φινάλε της ταινίας ανοίγει ένα ελάχιστο παράθυρο ελπίδας, αν και ακόμα και αυτό φαντάζει καχεκτικό, σαν να γίνεται τυπικά όπως μια ευχή που δίνεται για λόγους ευγένειας, εάν δεν είναι μια ειρωνία βγαλμένη από το πιο ερεβώδες χιούμορ...όπως και να έχει, η ταινία είναι ένα φιλοσοφικό σχόλιο και μόνο έτσι βλέπετε...δεν είναι για ποπ κορν, ούτε για να περνάει η ώρα, είναι μια απαιτητική ταινία, αλλά από αυτές που όταν τελικά βρεθείς το "κλίμα" για να την δεις σου μένουν για μέρες αν όχι για πολύ παραπάνω...
υπόθεση: στις απαρχές της βιομηχανικής επανάστασης, σε ένα χωριό της Βαυαρίας που επιβιώνει από το κόκκινο γυαλί που βγάζει στο υαλουργείο του ο αρχι-μάστορας πεθαίνει παίρνοντας στον τάφο το μυστικό του πως παράγεται το γυαλί...το χωριό πέφτει σε μαζική υστερία, ενώ ο άρχοντας του χωριού βυθίζεται σε μια όλο και περισσότερο απελπισμένη μονομανία με την αποκάλυψη του χαμένου για πάντα μυστικού...το σκηνικό αποκάλυψης συμπληρώνει ο προφήτης-βοσκός του χωριού (ο Χέρτζογκ δανείστηκε τον χαρακτήρα αυτό από υπαρκτό πρόσωπο), ο οποίος ξεκινάει προβλέποντας τις καταστροφές που θα έρθουν στο χωριό και καταλήγει παραληρώντας ζοφερές προφητείες που διασχίζουν τους παγκόσμιους πολέμους του 20ου αίωνα και φτάνουν ακόμα παραπέρα...
για να προσεγγίσει την σπειροειδή κάθοδο της τοπικής κοινωνίας στην αποκτήνωση ο Χέρτζογκ επέλεξε να υπνωτίσει όλους τους ηθοποιούς της ταινίας του...πιο συγκεκριμένα, μήνες πριν ξεκινήσει τα γυρίσματα βρήκε με αγγελία πάνω από 500 άτομα, τα οποία υπέβαλλε σε υπνωτισμό ανά τακτά χρονικά διαστήματα και από όπου έκανε το κάστινγκ με βάση την αντίδραση τους στον υπνωτισμό...το αποτέλεσμα αυτής της πρακτικής είναι διπλό...πρώτον οι χαρακτήρες μοιάζουν συνεχώς σαν αποχαυνωμένοι ή σαν ημί-τρελοι, δεύτερον η αλληλεπίδραση μεταξύ τους είναι ελάχιστη, η κοινωνικότητα βρίσκεται στο μηδέν, το χωριό είναι διαλυμμένο σε ξένες μεταξύ τους ατομικότητες...
το φινάλε της ταινίας ανοίγει ένα ελάχιστο παράθυρο ελπίδας, αν και ακόμα και αυτό φαντάζει καχεκτικό, σαν να γίνεται τυπικά όπως μια ευχή που δίνεται για λόγους ευγένειας, εάν δεν είναι μια ειρωνία βγαλμένη από το πιο ερεβώδες χιούμορ...όπως και να έχει, η ταινία είναι ένα φιλοσοφικό σχόλιο και μόνο έτσι βλέπετε...δεν είναι για ποπ κορν, ούτε για να περνάει η ώρα, είναι μια απαιτητική ταινία, αλλά από αυτές που όταν τελικά βρεθείς το "κλίμα" για να την δεις σου μένουν για μέρες αν όχι για πολύ παραπάνω...
Σάββατο 6 Νοεμβρίου 2010
Βιβλίο 4 - Δανιήλ Χαρμς
"λογοτεχνικοί χούλιγκανς αποσπούν τον κόσμο από το χτίσιμο του σοσιαλισμού με στίχους πέραν της λογικής"...από τον Σοβιετικό τύπο
Ο Δανιήλ Χαρμς (ψευδώνυμο του Δανιήλ Ιβάνοβιτς Γιουβάτσεβ) γεννήθηκε το 1905 στην Αγ. Πετρούπολη σε μια αριστερή οικογένεια. Το 1924 εισάγεται στο πανεπιστήμιο από όπου σύντομα αποβάλλεται για λόγους "μη επαρκούς συμμετοχής σε κσοσιαλιστικές δραστηριότητες". Από την στιγμή της αποβολής του αφοσιώνεται στην συγγραφή ποιημάτων, θεατρικών και αργότερα και παιδικών ιστοριών. Εκείνη την εποχή επηρεάζεται από την Ζaum ποίηση του φουτουριστή Χλέμπνικωβ και εισχωρεί στον κύκλο του ποιητή, και μαθητή του Χλέμπνικωβ, Τουφάνωβ, όπου γνωρίζει τον, μετέπειτα φίλο του Αλεξάντερ Βεντένσκυ. Το 1927 σχηματίζεται η "ένωση συγγραφέων παιδικών βιβλίων" της οποίας αποτελούσε ιδρυτικό μέλος. Το 1928, μαζί με τον Βεντένσκυ και τον ποιητή Νικολάι Ζαμπολόνσκι ιδρύουν την ομάδα OBERIU, μια αβάντ-γκάρντ όαση, μέσα στην σταλινική παράνοια.
Οι μη στηριζόμενες στη λογική φόρμες της ποίησης του, μαζί με τις μη-γραμμικές θεατρικές παραστάσεις και τις φαινομενικά ανόητες και εκκεντρικές δημόσιες εμφανίσεις του, του χάρισαν την φήμη ενός ταλαντούχου τρελού και δεν άργησαν να προκαλέσουν την αντίδραση των μηχανισμών του απολυταρχικού καθεστώτος. Ήδη από τα τέλη της δεκαετίας του 1920 ο, ελεγχόμενος από το καθεστώς, τύπος εξαπέλυε επιθέσεις στους "αντεπαναστάτες δανδηδες" της OBERIU. Εκείνη την εποχή ο Χαρμς προσπαθεί να ενώσει τους προοδευτικούς καλλιτέχνες και συγγραφείς της Σοβιετικής Ένωσης κάτω από μια κοινή ομάδα, κάτι που δεν επιτυγχάνεται ποτέ, αφού ήδη θεωρούνταν από όλους σαν χαμένη υπόθεση. Η κωλοφαρδία του Χαρμς, μάλλον περισσότερο αμηχανία του καθεστώτος που δεν ήξερε πως να τον αντιμετωπίσει, τελειώνει το 1931, οπότε συλλαμβάνεται και εξορίζεται για ένα χρόνο για "αντισοβιετικές ενέργειες".
Όταν επιστρέφει, η ομάδα OBERIU έχει διαλυθεί και τα κείμενα του έχουν αποσυρθεί από τα έντυπα της χώρας. Προκειμένου να συνεχίσει να γράφει αλλάζει το ψευδώνυμο του, ή παραδίδει τα κείμενα του ανυπόγραφα. Σιγά-σιγά ο κλοιός κλείνει μέχρι που το 1937, το σύνολο των κειμένων του απαγορεύονται ως αντεπαναστατικό και ο Χάρμς περιθωριοποιείται. Τα επόμενα χρόνια κινδυνεύει να πεθάνει αρκετές φορές από ασιτία, που προκάλεσε η στέρηση πόρων. Τελικά, το καλοκαίρι του 1941, και ενώ το Λένιγκραντ πολιορκείται ο Στάλιν μαζεύει όλους όσους έχουν ξανα-κατηγορηθεί για αντι-σοβιετικά πραγματάκια. Ο Χάρμς συλλαμβάνεται ως ύποπτος προδοσίας και οδηγείται στην ψυχιατρική κλινική της φυλακής του Λένιγκραντ. Εκεί πεθαίνει τον Φεβρουάριο του 1942 από ασιτία.
Το καθεστώς αντιμετώπισε τα έργα του Χαρμς με περισσό μίσος. Ο λόγος δεν είχε να κάνει με κάποια ιδεολογική διαφωνία του Χαρμς, αντίθετα ο Χαρμς ήταν από τα γεννοφάσκια του και μέχρι τα μπούνια αριστερός. Αυτό ίσως ήταν το πρόβλημα. Έχοντας μεγαλώσει με τον πατέρα του μόνιμα παρκαρισμένο στην εξορία ως μέλος της Narodnaya Volya (της τρομοκρατικής οργάνωσης που δολοφόνησε τον τσάρο Αλέξανδρο Β' και της οποίας μέλος διετέλεσε ο μεγάλος αδερφός του Λένιν) ο Χαρμς ήταν ένα "δικό τους παιδί", κάποιος που δεν χρειαζόταν και μεγάλη προσπάθεια για να τον εντάξεις στο κίνημα. Επιπλέον, ο Χάρμς δεν ήταν κάποιος συναισθηματικός τύπος που μιλούσε συγκινητικά στοχεύοντας στο συμπλήρωμα της λογικής των ανθρώπων της χώρας του.
Όχι, ο Χάρμς έκανε ότι χειρότερο μπορούσε, έπαιρνε την Μαρξιστική διαλεκτική μέθοδο και την χρησιμοποιούσε για να κατασκευάσει σύμπαντα που ήταν ταυτόχρονα απάνθρωπα και 100% ρεαλιστικά, κόσμους που προκαλούσαν γέλιο το οποίο πάγωνε όταν αυτός που γελούσε συνειδητοποιούσε πως ακριβώς αυτό είναι που ζει εκείνο το διάστημα και δεν ήταν τόσο σώφρων να γελάς με αυτά τα πράγματα. Ο Χαρμς προχώρησε το παράλογο σε ένα βαθιά μισανθρωπικό παράλογο, όλα αυτά που λέει ισχύουν, ενώ ταυτόχρονα ξέρεις πως δεν έχουν απολύτως τίποτα τα έρμα και ψοφάνε. Από πίσω κρύβεται η ανθρώπινη φύση, σκιαγραφημένη με τέτοιον μελαγχολικό τρόπο που μόνο κάποιος απογοητευμένος ειλικρινής αριστερός κάτοικος κάποιας δήθεν αριστερής χώρας θα μπορούσε να πετύχει
Στον Χαρμς παρούσα είναι η ίδια ακριβώς ταύτιση παράλογου και συνηθισμένου που συμβαίνει στον Κάφκα με μία διαφορά, στον Χαρμς είναι ακόμα χειρότερα, αφού όχι μόνο δεν υπάρχει καμία λύση αλλά ούτε καν κάνουμε την χάρη να ασχοληθούμε με τον άνθρωπο σε αδιέξοδο για να γράψουμε έστω και μια τελευταία ελεγεία για πάρτη του, "καλύτερα να μην πούμε τίποτα για αυτόν" όπως θα έλεγε ο ίδιος ο Χαρμς.
Τα έργα του Χαρμς παρέμειναν απαγορευμένα ακόμα και την εποχή της αποσταλινοποίησης, δείχνοντας πως σε κάθε σύστημα μπορεί να χωρέσουν οι πάντες, το πιο δύσκολο είναι να χωρέσει κάποιος που έκανε το λάθος να σκέφτεται ελεύθερα και να εκφράζεται ειλικρινά, χωρίς να τον ενδιαφέρουν οι κάθε είδους δομές, φόρμες, νόρμες κλπ. Τα βιβλία του τελικά κυκλοφόρησαν ελεύθερα μετά την διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης. Έκτοτε η φήμη του διαρκώς αυξάνεται. Στην Ελλάδα ο Χαρμς πρωτοεμφανίστηκε από τον Δημοτικό Θίασο Σταυρούπολης Θεσσαλονίκης "Θεατρικό Εργοτάξιο" που ανέβασε έργα του από το 2000 και έκανε μια μη-εμπορική έκδοση (με την βοήθεια των εκδόσεων Νεφέλη) το 2002. Το 2009 ο ποιητής και μεταφραστής Γιώργος Μπλάνας εξέδωσε στο ίντερνετ δωρεάν κάποιες μεταφράσεις έργων του Χαρμς με τίτλο "Βρέχει Γριές" ενώ την ίδια χρονιά οι εκδόσεις Νεφέλη κυκλοφόρησαν τον κύκλο 31 ιστοριών που είναι οι μόνες που γνωρίζουμε πως είχαν την έγκριση του ιδίου του Χαρμς σε ένα βιβλίο με τίτλο "Περιστατικά".
η πιο πλήρης συλλογή έργων του Χαρμς με 73 κείμενα σε Αγγλική μετάφραση.
http://absurdist.obook.org/kharms/titles.php
ο κύκλος 31 ιστοριών σε αγγλική μετάφραση
http://www.danielcharms.com/charms/31plays.htm
το e-book του Γιώργου Μπλάνα
http://gefyrismoi.files.wordpress.com/2010/03/ceb4ceb1cebdceb9ceb7cebb-cf87ceb1cf81cebccf83-ceb2cf81ceb5cf87ceb5ceb9-ceb3cf81ceb9ceb5cf83-cebcceb5cf84ceb1cf86cf81ceb1cf83ceb7.pdf
Ο Δανιήλ Χαρμς (ψευδώνυμο του Δανιήλ Ιβάνοβιτς Γιουβάτσεβ) γεννήθηκε το 1905 στην Αγ. Πετρούπολη σε μια αριστερή οικογένεια. Το 1924 εισάγεται στο πανεπιστήμιο από όπου σύντομα αποβάλλεται για λόγους "μη επαρκούς συμμετοχής σε κσοσιαλιστικές δραστηριότητες". Από την στιγμή της αποβολής του αφοσιώνεται στην συγγραφή ποιημάτων, θεατρικών και αργότερα και παιδικών ιστοριών. Εκείνη την εποχή επηρεάζεται από την Ζaum ποίηση του φουτουριστή Χλέμπνικωβ και εισχωρεί στον κύκλο του ποιητή, και μαθητή του Χλέμπνικωβ, Τουφάνωβ, όπου γνωρίζει τον, μετέπειτα φίλο του Αλεξάντερ Βεντένσκυ. Το 1927 σχηματίζεται η "ένωση συγγραφέων παιδικών βιβλίων" της οποίας αποτελούσε ιδρυτικό μέλος. Το 1928, μαζί με τον Βεντένσκυ και τον ποιητή Νικολάι Ζαμπολόνσκι ιδρύουν την ομάδα OBERIU, μια αβάντ-γκάρντ όαση, μέσα στην σταλινική παράνοια.
Οι μη στηριζόμενες στη λογική φόρμες της ποίησης του, μαζί με τις μη-γραμμικές θεατρικές παραστάσεις και τις φαινομενικά ανόητες και εκκεντρικές δημόσιες εμφανίσεις του, του χάρισαν την φήμη ενός ταλαντούχου τρελού και δεν άργησαν να προκαλέσουν την αντίδραση των μηχανισμών του απολυταρχικού καθεστώτος. Ήδη από τα τέλη της δεκαετίας του 1920 ο, ελεγχόμενος από το καθεστώς, τύπος εξαπέλυε επιθέσεις στους "αντεπαναστάτες δανδηδες" της OBERIU. Εκείνη την εποχή ο Χαρμς προσπαθεί να ενώσει τους προοδευτικούς καλλιτέχνες και συγγραφείς της Σοβιετικής Ένωσης κάτω από μια κοινή ομάδα, κάτι που δεν επιτυγχάνεται ποτέ, αφού ήδη θεωρούνταν από όλους σαν χαμένη υπόθεση. Η κωλοφαρδία του Χαρμς, μάλλον περισσότερο αμηχανία του καθεστώτος που δεν ήξερε πως να τον αντιμετωπίσει, τελειώνει το 1931, οπότε συλλαμβάνεται και εξορίζεται για ένα χρόνο για "αντισοβιετικές ενέργειες".
Όταν επιστρέφει, η ομάδα OBERIU έχει διαλυθεί και τα κείμενα του έχουν αποσυρθεί από τα έντυπα της χώρας. Προκειμένου να συνεχίσει να γράφει αλλάζει το ψευδώνυμο του, ή παραδίδει τα κείμενα του ανυπόγραφα. Σιγά-σιγά ο κλοιός κλείνει μέχρι που το 1937, το σύνολο των κειμένων του απαγορεύονται ως αντεπαναστατικό και ο Χάρμς περιθωριοποιείται. Τα επόμενα χρόνια κινδυνεύει να πεθάνει αρκετές φορές από ασιτία, που προκάλεσε η στέρηση πόρων. Τελικά, το καλοκαίρι του 1941, και ενώ το Λένιγκραντ πολιορκείται ο Στάλιν μαζεύει όλους όσους έχουν ξανα-κατηγορηθεί για αντι-σοβιετικά πραγματάκια. Ο Χάρμς συλλαμβάνεται ως ύποπτος προδοσίας και οδηγείται στην ψυχιατρική κλινική της φυλακής του Λένιγκραντ. Εκεί πεθαίνει τον Φεβρουάριο του 1942 από ασιτία.
Το καθεστώς αντιμετώπισε τα έργα του Χαρμς με περισσό μίσος. Ο λόγος δεν είχε να κάνει με κάποια ιδεολογική διαφωνία του Χαρμς, αντίθετα ο Χαρμς ήταν από τα γεννοφάσκια του και μέχρι τα μπούνια αριστερός. Αυτό ίσως ήταν το πρόβλημα. Έχοντας μεγαλώσει με τον πατέρα του μόνιμα παρκαρισμένο στην εξορία ως μέλος της Narodnaya Volya (της τρομοκρατικής οργάνωσης που δολοφόνησε τον τσάρο Αλέξανδρο Β' και της οποίας μέλος διετέλεσε ο μεγάλος αδερφός του Λένιν) ο Χαρμς ήταν ένα "δικό τους παιδί", κάποιος που δεν χρειαζόταν και μεγάλη προσπάθεια για να τον εντάξεις στο κίνημα. Επιπλέον, ο Χάρμς δεν ήταν κάποιος συναισθηματικός τύπος που μιλούσε συγκινητικά στοχεύοντας στο συμπλήρωμα της λογικής των ανθρώπων της χώρας του.
Όχι, ο Χάρμς έκανε ότι χειρότερο μπορούσε, έπαιρνε την Μαρξιστική διαλεκτική μέθοδο και την χρησιμοποιούσε για να κατασκευάσει σύμπαντα που ήταν ταυτόχρονα απάνθρωπα και 100% ρεαλιστικά, κόσμους που προκαλούσαν γέλιο το οποίο πάγωνε όταν αυτός που γελούσε συνειδητοποιούσε πως ακριβώς αυτό είναι που ζει εκείνο το διάστημα και δεν ήταν τόσο σώφρων να γελάς με αυτά τα πράγματα. Ο Χαρμς προχώρησε το παράλογο σε ένα βαθιά μισανθρωπικό παράλογο, όλα αυτά που λέει ισχύουν, ενώ ταυτόχρονα ξέρεις πως δεν έχουν απολύτως τίποτα τα έρμα και ψοφάνε. Από πίσω κρύβεται η ανθρώπινη φύση, σκιαγραφημένη με τέτοιον μελαγχολικό τρόπο που μόνο κάποιος απογοητευμένος ειλικρινής αριστερός κάτοικος κάποιας δήθεν αριστερής χώρας θα μπορούσε να πετύχει
Στον Χαρμς παρούσα είναι η ίδια ακριβώς ταύτιση παράλογου και συνηθισμένου που συμβαίνει στον Κάφκα με μία διαφορά, στον Χαρμς είναι ακόμα χειρότερα, αφού όχι μόνο δεν υπάρχει καμία λύση αλλά ούτε καν κάνουμε την χάρη να ασχοληθούμε με τον άνθρωπο σε αδιέξοδο για να γράψουμε έστω και μια τελευταία ελεγεία για πάρτη του, "καλύτερα να μην πούμε τίποτα για αυτόν" όπως θα έλεγε ο ίδιος ο Χαρμς.
Τα έργα του Χαρμς παρέμειναν απαγορευμένα ακόμα και την εποχή της αποσταλινοποίησης, δείχνοντας πως σε κάθε σύστημα μπορεί να χωρέσουν οι πάντες, το πιο δύσκολο είναι να χωρέσει κάποιος που έκανε το λάθος να σκέφτεται ελεύθερα και να εκφράζεται ειλικρινά, χωρίς να τον ενδιαφέρουν οι κάθε είδους δομές, φόρμες, νόρμες κλπ. Τα βιβλία του τελικά κυκλοφόρησαν ελεύθερα μετά την διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης. Έκτοτε η φήμη του διαρκώς αυξάνεται. Στην Ελλάδα ο Χαρμς πρωτοεμφανίστηκε από τον Δημοτικό Θίασο Σταυρούπολης Θεσσαλονίκης "Θεατρικό Εργοτάξιο" που ανέβασε έργα του από το 2000 και έκανε μια μη-εμπορική έκδοση (με την βοήθεια των εκδόσεων Νεφέλη) το 2002. Το 2009 ο ποιητής και μεταφραστής Γιώργος Μπλάνας εξέδωσε στο ίντερνετ δωρεάν κάποιες μεταφράσεις έργων του Χαρμς με τίτλο "Βρέχει Γριές" ενώ την ίδια χρονιά οι εκδόσεις Νεφέλη κυκλοφόρησαν τον κύκλο 31 ιστοριών που είναι οι μόνες που γνωρίζουμε πως είχαν την έγκριση του ιδίου του Χαρμς σε ένα βιβλίο με τίτλο "Περιστατικά".
η πιο πλήρης συλλογή έργων του Χαρμς με 73 κείμενα σε Αγγλική μετάφραση.
http://absurdist.obook.org/kharms/titles.php
ο κύκλος 31 ιστοριών σε αγγλική μετάφραση
http://www.danielcharms.com/charms/31plays.htm
το e-book του Γιώργου Μπλάνα
http://gefyrismoi.files.wordpress.com/2010/03/ceb4ceb1cebdceb9ceb7cebb-cf87ceb1cf81cebccf83-ceb2cf81ceb5cf87ceb5ceb9-ceb3cf81ceb9ceb5cf83-cebcceb5cf84ceb1cf86cf81ceb1cf83ceb7.pdf
Παρασκευή 5 Νοεμβρίου 2010
Bιβλίο 3 - Ηλίας Πετρόπουλος, Η ονοματοθεσία οδών και πλατειών
υπότιτλος: μελέτη προς υποβοήθησιν του έργου των αγραμμάτων δημοτικών συμβουλίων
μια από τις αμέτρητες έρευνες του Πετρόπουλου πάνω σε ένα θέμα που το βλέπουμε καθημερινά αλλά ελάχιστοι το δίνουμε σημασία...η μέθοδος εργασίας είναι απλή, πρώτα συγκεντρώνεις τα ονόματα δρόμων και πλατειών της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης και στην συνέχεια ξεκινάς τις ομαδοποιήσεις...ποιοι και πόσοι δρόμοι υπάρχουν αφιερωμένοι σε πρόσωπα της αρχαιότητας, σε τοπωνύμια, σε βασιλιάδες, σε σύγχρονες μάχες κλπ...αυτό το υλικό στην συνέχεια το ψειρίζει ο Πετρόπουλος, επιλέγοντας μέσω της σύγκρισης ομοειδών ονομάτων να φωτίσει κάποιες πτυχές που επιτρέπουν να εξαχθούν πολλά και ενδιαφέροντα συμπεράσματα τόσο για τις πολιτικές αρχές του τόπου όσο και για την ελληνική κοινωνία γενικότερα...
έτσι, βλέπουμε πολλά παραδείγματα αρπα-κολλατζίδικης, εκ του προχείρου και χωρίς κανένα κεντρικό σχεδιασμό ονοματοθεσίας (π.χ. υπάρχουν για εντελώς ανεξήγητο λόγο πολύ παραπάνω δρόμοι αφιερωμένοι στον Δάμων από ότι στον Φιντία), βλέπουμε την κλασσική βλαχο-μπαρόκ προγονοπληξία σε όλο της το μεγαλείο, τον μιλιταρισμό, τον αντι-κομμουνισμό (π.χ. το βουνό το οποίο έχει τους περισσότερους δρόμους είναι ο Γράμμος, κάτι που εξηγείται από το ότι ήταν ο τόπος της τελικής επιχείρισης του εθνικού στρατού κατά τον εμφύλιο πόλεμο), τον εθνικισμό, την αμάθεια κλπ. της κεντρικής εξουσίας αλλά και μιας πολύ μεγάλης μερίδας του ελληνικού λαού...
και μέσα σε όλα αυτά τα αρκούντως διασκεδαστικά, όποτε του καβλώσει ο Πετρόπουλος πετάει και ένα σχολιάκι για κάποια προσωπικότητα, βγάζει κάποιο ξεχασμένο ιστορικό "κουτσομπολιό", κάνει μια μικρή ανάλυση για κάποιο θεματάκι (για τα σεραφείμ και τα χερουβείμ, για την μασονία επί χούντας κλπ., συν μια 5σέλιδη εξαιρετική αναφορά στην σχέση της κοινωνίας της Θεσσαλονίκης με τους παλαιοελλαδίτες που της κουβάλησε το ελληνικό κράτος τα πρώτα χρόνια μετά το 1912), και βεβαίως, κρατάει το καλύτερο για το τέλος με τον 50σέλιδο επίλογο-σχόλιο του...κάνει δηλαδή ένα "ταχύρρυθμο" μάθημα νεοελληνικής ιστορίας που δίνει στο βιβλίο αρκετά level-up αφού χωρίς αυτά το κείμενο του θα ήταν ίσως υπερβολικά "στατιστικόλάγνο"...
συνολικά, ένα ευχάριστο και πραγματικά επιμορφωτικό ανάγνωσμα που εκτός της αξίας του αυτής καθαυτής μπορεί να τσιγκλήσει τον αναγνώστη, λειτουργώντας και ως σημείο αφετηρίας για μελέτη κάποιου από τα πάμπολλα θέματα τα οποία αναφέρει (την πρώτη φορά που το διάβασα βρέθηκα να διαβάζω την "Ιστορία της θεσσαλονίκης" του Κώστα Τομανά, την δεύτερη το "το 1821 και η αλήθεια" του Σκαρίμπα)
υπάρχει στο ίντερνετ σε όχι τόσο καλή ποιότητα (δεν ξέρω αν γίνεται επίτηδες ή όχι αλλά λείπουν 1 με 2 γράμματα ανά σειρά) στο http://www.scribd.com/doc/28045098/%CE%97%CE%BB%CE%AF%CE%B1%CF%82-%CE%A0%CE%B5%CF%84%CF%81%CF%8C%CF%80%CE%BF%CF%85%CE%BB%CE%BF%CF%82-%CE%97-%CE%BF%CE%BD%CE%BF%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%BF%CE%B8%CE%B5%CF%83%CE%AF%CE%B1-%CE%BF%CE%B4%CF%8E%CE%BD-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CF%80%CE%BB%CE%B1%CF%84%CE%B5%CE%B9%CF%8E%CE%BD
μια από τις αμέτρητες έρευνες του Πετρόπουλου πάνω σε ένα θέμα που το βλέπουμε καθημερινά αλλά ελάχιστοι το δίνουμε σημασία...η μέθοδος εργασίας είναι απλή, πρώτα συγκεντρώνεις τα ονόματα δρόμων και πλατειών της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης και στην συνέχεια ξεκινάς τις ομαδοποιήσεις...ποιοι και πόσοι δρόμοι υπάρχουν αφιερωμένοι σε πρόσωπα της αρχαιότητας, σε τοπωνύμια, σε βασιλιάδες, σε σύγχρονες μάχες κλπ...αυτό το υλικό στην συνέχεια το ψειρίζει ο Πετρόπουλος, επιλέγοντας μέσω της σύγκρισης ομοειδών ονομάτων να φωτίσει κάποιες πτυχές που επιτρέπουν να εξαχθούν πολλά και ενδιαφέροντα συμπεράσματα τόσο για τις πολιτικές αρχές του τόπου όσο και για την ελληνική κοινωνία γενικότερα...
έτσι, βλέπουμε πολλά παραδείγματα αρπα-κολλατζίδικης, εκ του προχείρου και χωρίς κανένα κεντρικό σχεδιασμό ονοματοθεσίας (π.χ. υπάρχουν για εντελώς ανεξήγητο λόγο πολύ παραπάνω δρόμοι αφιερωμένοι στον Δάμων από ότι στον Φιντία), βλέπουμε την κλασσική βλαχο-μπαρόκ προγονοπληξία σε όλο της το μεγαλείο, τον μιλιταρισμό, τον αντι-κομμουνισμό (π.χ. το βουνό το οποίο έχει τους περισσότερους δρόμους είναι ο Γράμμος, κάτι που εξηγείται από το ότι ήταν ο τόπος της τελικής επιχείρισης του εθνικού στρατού κατά τον εμφύλιο πόλεμο), τον εθνικισμό, την αμάθεια κλπ. της κεντρικής εξουσίας αλλά και μιας πολύ μεγάλης μερίδας του ελληνικού λαού...
και μέσα σε όλα αυτά τα αρκούντως διασκεδαστικά, όποτε του καβλώσει ο Πετρόπουλος πετάει και ένα σχολιάκι για κάποια προσωπικότητα, βγάζει κάποιο ξεχασμένο ιστορικό "κουτσομπολιό", κάνει μια μικρή ανάλυση για κάποιο θεματάκι (για τα σεραφείμ και τα χερουβείμ, για την μασονία επί χούντας κλπ., συν μια 5σέλιδη εξαιρετική αναφορά στην σχέση της κοινωνίας της Θεσσαλονίκης με τους παλαιοελλαδίτες που της κουβάλησε το ελληνικό κράτος τα πρώτα χρόνια μετά το 1912), και βεβαίως, κρατάει το καλύτερο για το τέλος με τον 50σέλιδο επίλογο-σχόλιο του...κάνει δηλαδή ένα "ταχύρρυθμο" μάθημα νεοελληνικής ιστορίας που δίνει στο βιβλίο αρκετά level-up αφού χωρίς αυτά το κείμενο του θα ήταν ίσως υπερβολικά "στατιστικόλάγνο"...
συνολικά, ένα ευχάριστο και πραγματικά επιμορφωτικό ανάγνωσμα που εκτός της αξίας του αυτής καθαυτής μπορεί να τσιγκλήσει τον αναγνώστη, λειτουργώντας και ως σημείο αφετηρίας για μελέτη κάποιου από τα πάμπολλα θέματα τα οποία αναφέρει (την πρώτη φορά που το διάβασα βρέθηκα να διαβάζω την "Ιστορία της θεσσαλονίκης" του Κώστα Τομανά, την δεύτερη το "το 1821 και η αλήθεια" του Σκαρίμπα)
υπάρχει στο ίντερνετ σε όχι τόσο καλή ποιότητα (δεν ξέρω αν γίνεται επίτηδες ή όχι αλλά λείπουν 1 με 2 γράμματα ανά σειρά) στο http://www.scribd.com/doc/28045098/%CE%97%CE%BB%CE%AF%CE%B1%CF%82-%CE%A0%CE%B5%CF%84%CF%81%CF%8C%CF%80%CE%BF%CF%85%CE%BB%CE%BF%CF%82-%CE%97-%CE%BF%CE%BD%CE%BF%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%BF%CE%B8%CE%B5%CF%83%CE%AF%CE%B1-%CE%BF%CE%B4%CF%8E%CE%BD-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CF%80%CE%BB%CE%B1%CF%84%CE%B5%CE%B9%CF%8E%CE%BD
Πέμπτη 4 Νοεμβρίου 2010
Μουσική 10 - Paternoster
και ευρωπαικές, ακόμα και δυτικο-ευρωπαικές, χώρες τα κατάφεραν χειρότερα από την Ελλάδα στο ροκ..και μία από αυτές είναι σίγουρα η Αυστρία...εξαιρουμένων των Eela Craig που είχαν κάτι να πουν και των ελάσσονων Ixthulu και Kyrie Eleison (πως λένε "Panagia Voitha", κάπως έτσι), δεν έχει τίποτα άλλο...όμως, ακόμα και οι Eela Craig ήταν από το Λιντς, η Βιέννη παρά το μουσικό της παρελθόν (ή ίσως εξαιτίας του) δεν υπήρξε ποτέ στο ροκ...εκτός από 1 δίσκο, τον καλύτερο που βγήκε όχι μόνο από την Βιέννη αλλά γενικότερα από την Αυστρία, τον μόνο που ακούγεται για λόγους πέρα των εγκυκλοπαιδικών, δηλαδή όχι ως αξιοπερίεργο "κοίτα να δεις, αυτοί είναι από την Αυστρία", αλλά γιατί πραγματικά η μουσική του αξίζει...ο δίσκος λέγεται Paternoster και προέρχεται από ένα βραχύβιο συγκρότημα με το ίδιο όνομα και το οποίο δεν κράτησε πάνω από 2 χρόνια, στις αρχές των 70ς....
περίεργος, απόκοσμος, καταθλιπτικός, αυτοκτονικός, άρρωστος, είναι λίγοι μόνο από τους χαρακτηρισμούς που του αποδίδονται ή θα μπορούσαν να του αποδοθούν στην προσπάθεια να προβάλλουν την μουσική του Paternoster στα μέτρα της κοινής λογικής...είναι αλήθεια πως υπάρχει ένα ασυνήθιστο μείγμα που δεν θα μπορούσε να μην οδηγήσει στην φαιδρότητα αν δεν συνόδευονταν από την ιδιοφυία...από την μία μεριά ένα κλίμα καθολικής εκκλήσίας με το Hammond οργανάκι που θα ήθελε να μοιάζει με Μπαχ, όπως το δίδαξε πρώτος ο John Lord των Deep Purple...από την άλλη τα φωνητικά που επίσης κλίνουν προς αυτό, αν και μάλλον περισσότερο προς μια αιρετική ή διεστραμμένη εκδοχή του εκκλησιάσματος...κι από πίσω κιθάρες να χάνονται κατά την παράδοση της ψυχεδέλειας, διαμορφόνοντας ένα ιδιαίτερο κλίμα μέσα στο οποίο έρχονται να ανθίσουν οι απαισιόδοξοι μέχρι κόψιμο φλέβας στίχοι των Paternoster...
έχω διαβάσει κριτική η οποία καταλήγει στο "ένας υπέροχος δίσκος, για όσους δεν έχουν τάσεις αυτοκτονίας"...δεν συμφωνώ με τόσο ακραία δήλωση η οποία και αποκρύπτει τα, λίγα μεν υπαρκτά δε, ανάλαφρα περάσματα και είναι εν μέρει διαμορφωμένη από την δεδηλωμένη αθεία του, και ειδικά στο καλύτερο τραγούδι του, τον αθειστικό ύμνο "the pope is wrong"...από την άλλη, μπορεί να υπάρχουν και σκοτεινότερα πράματα στην ροκ, αλλά αυτό δε σημαίνει πως δεν είναι βουτηγμένο σε μια κάποια καταχνιά του χείριστου είδους, από το είδος της μουντίλας που νιώθεις όταν βγαίνεις κάποια μέρα από το σπίτι χωρίς να αποφύγεις να σκεφτείς "σήμερα κάτι κακό θα συμβεί"...συνολικά, όχι ένας από τους δίσκους που θα τον άκουγες κάθε μέρα, αλλά που σίγουρα έχει τις μέρες του...ειδικά το φθινόπωρο...
περίεργος, απόκοσμος, καταθλιπτικός, αυτοκτονικός, άρρωστος, είναι λίγοι μόνο από τους χαρακτηρισμούς που του αποδίδονται ή θα μπορούσαν να του αποδοθούν στην προσπάθεια να προβάλλουν την μουσική του Paternoster στα μέτρα της κοινής λογικής...είναι αλήθεια πως υπάρχει ένα ασυνήθιστο μείγμα που δεν θα μπορούσε να μην οδηγήσει στην φαιδρότητα αν δεν συνόδευονταν από την ιδιοφυία...από την μία μεριά ένα κλίμα καθολικής εκκλήσίας με το Hammond οργανάκι που θα ήθελε να μοιάζει με Μπαχ, όπως το δίδαξε πρώτος ο John Lord των Deep Purple...από την άλλη τα φωνητικά που επίσης κλίνουν προς αυτό, αν και μάλλον περισσότερο προς μια αιρετική ή διεστραμμένη εκδοχή του εκκλησιάσματος...κι από πίσω κιθάρες να χάνονται κατά την παράδοση της ψυχεδέλειας, διαμορφόνοντας ένα ιδιαίτερο κλίμα μέσα στο οποίο έρχονται να ανθίσουν οι απαισιόδοξοι μέχρι κόψιμο φλέβας στίχοι των Paternoster...
έχω διαβάσει κριτική η οποία καταλήγει στο "ένας υπέροχος δίσκος, για όσους δεν έχουν τάσεις αυτοκτονίας"...δεν συμφωνώ με τόσο ακραία δήλωση η οποία και αποκρύπτει τα, λίγα μεν υπαρκτά δε, ανάλαφρα περάσματα και είναι εν μέρει διαμορφωμένη από την δεδηλωμένη αθεία του, και ειδικά στο καλύτερο τραγούδι του, τον αθειστικό ύμνο "the pope is wrong"...από την άλλη, μπορεί να υπάρχουν και σκοτεινότερα πράματα στην ροκ, αλλά αυτό δε σημαίνει πως δεν είναι βουτηγμένο σε μια κάποια καταχνιά του χείριστου είδους, από το είδος της μουντίλας που νιώθεις όταν βγαίνεις κάποια μέρα από το σπίτι χωρίς να αποφύγεις να σκεφτείς "σήμερα κάτι κακό θα συμβεί"...συνολικά, όχι ένας από τους δίσκους που θα τον άκουγες κάθε μέρα, αλλά που σίγουρα έχει τις μέρες του...ειδικά το φθινόπωρο...
Βίντεο 3 - Georgi Daneliya, Kin-dza-dza!
Το σοβιετικό, αντι-καπιταλιστικό "γυρίστε το γαλαξία με ωτοστόπ", σήμερα μια από τις πιο καλτ ταινίες στην Ρωσία η οποία όσο περνάει ο καιρός γίνεται γνωστή και στον υπόλοιπο κόσμο. Υπόθεση: δύο άγνωστοι μεταξύ τους κάτοικοι της Μόσχας προσπαθούν να βοηθήσουν κάποιον φαινομενικά λούμπεν που ισχυρίζεται πως έχει χαθεί και χρειάζεται τις συντεταγμένες του πλανήτη Γη για να τις βάλει σε ένα μηχάνημα που έχει και να καταφέρει να πάει σπίτι του. Κατά λάθος οι δύο κάτοικοι (ένας Ρώσος και ένας Γεωργιανός) πατάνε κάποια κουμπιά και τηλε-μεταφέρονται σε έναν άγνωστο για αυτούς, ερημώδη πλανήτη που μαθαίνουμε στην συνέχεια πως λέγεται Πλιούκ και βρίσκεται στον γαλαξία Kin-dza-dza
στον πλανήτη Πλιούκ ο Ντανέλια φτιάχνει μια καρικατούρα του καπιταλισμού, αυτή που θα μπορούσε να φαντάζεται ως την οριστική του κατάληξη εφόσον δεν ανατραπεί από κάποια επανάσταση σοσιαλιστικού χαρακτήρα...οι κάτοικοι του κατέχουν εκπληκτική τεχνολογία (όπως την μεταφορά από πλανήτη σε πλανήτη και την τηλεπάθεια) αλλά από όλες τις άλλες απόψεις ζούνε εντελώς εξαχρειωμένοι...η ερημοποίηση του πλανήτη οφείλεται στην εξάντληση των φυσικών πόρων, σε τέτοιο βαθμό που το μεγαλύτερης αξίας αντικείμενο έχει γίνει το σπίρτο...πρόσθετα, ο ταξικός διαχωρισμός είναι εμφανώς ανόητος και άνευ οποιασδήποτε πραγματικής σημασίας εκτός κάποιων γελοιοδέστατων τυπικών κανόνων και υποκλίσεων (π.χ. οι ανήκοντες στην κατώτερη τάξη οφείλουν να φοράνε ένα κουδουνάκι στην μύτη τους που τους ξεχωρίζει από τους υπόλοιπους) αν και ο καθορισμός της τάξης γίνεται αυτοματοποιημένα με μια φορητή συσκευή...ο αυτοκράτορας, για τον οποίο υποτίθεται δουλεύουν όλοι στον πλανήτη παρουσιάζεται ως κάποιος παντελώς ηλίθιος που δεν ξέρει καν που βρίσκεται, ενώ ακόμα και η γλώσσα του Πλιούκ έχει εκφυλιστεί σε ένα εντελώς περιορισμένο λεξιλόγιο ελαχίστων λέξεων: τα σπίρτα λέγονται "κετσέ", το κουδουνάκι που φοράνε στην μύτη "τσακ", το διαστημόπλοιο που τους μεταφέρει ανά τους πλανήτες "πεπελάτς", "τσάτλ" το νόμισμα τους...ζήτημα αν υπάρχουν άλλες 10 λέξεις πέρα από αυτές...για όλες μα όλες τις υπόλοιπες έννοιες υπάρχει η λέξη "κου", εκτός των βρισιών οι οποίες είναι ενοποιημένες κάτω από την λέξη "κιού"...
συνολικά ο Ντανέλια δημιουργεί με μια λόου μπάτζετ ταινία επιστημονική φαντασίας μια γκροτέσκα εκδοχή του Μαντ Μαξ, μια καπιταλιστική δυστοπία ιδωμένη με τα μάτια ενός κομμουνιστή, τον χιουμοριστικό αντίποδα δημιουργημάτων όπως το 1984...σημείωση, μιλάω για χιούμορ, όχι για πλάκα...αν θυμάμαι καλά ο Ντοστογέφσκι ήταν αυτός που είχε αναφερθεί στον μελαγχολικό λυρισμό των συμπατριωτών του λέγοντας πως ακόμα και το χιούμορ τους έχει κάποια πικρή γεύση...ακριβώς αυτή η πικρία είναι που δεν σ' αφήνει να ξεκαρδιστείς σχεδόν σε κανένα σημείο του kin-dza-dza!, πολύ περισσότερο της ταιριάζει ένα μόνιμο χαμόγελο-μειδίαμα καθ' όλη την διάρκεια της...
η ταινία δεν έχει παιχτεί ποτέ στην δύση...παρ' όλ' αυτά, λόγω του φανατικού κοινού της στην Ρωσία, υποτιτλισμός της έχει γίνει από ερασιτέχνες σε πολλές γλώσσες, ανάμεσα στις οποίες και στα ελληνικά...στο ίντερνετ είναι ανεβασμένη με αγγλικούς υπότιτλους...
στον πλανήτη Πλιούκ ο Ντανέλια φτιάχνει μια καρικατούρα του καπιταλισμού, αυτή που θα μπορούσε να φαντάζεται ως την οριστική του κατάληξη εφόσον δεν ανατραπεί από κάποια επανάσταση σοσιαλιστικού χαρακτήρα...οι κάτοικοι του κατέχουν εκπληκτική τεχνολογία (όπως την μεταφορά από πλανήτη σε πλανήτη και την τηλεπάθεια) αλλά από όλες τις άλλες απόψεις ζούνε εντελώς εξαχρειωμένοι...η ερημοποίηση του πλανήτη οφείλεται στην εξάντληση των φυσικών πόρων, σε τέτοιο βαθμό που το μεγαλύτερης αξίας αντικείμενο έχει γίνει το σπίρτο...πρόσθετα, ο ταξικός διαχωρισμός είναι εμφανώς ανόητος και άνευ οποιασδήποτε πραγματικής σημασίας εκτός κάποιων γελοιοδέστατων τυπικών κανόνων και υποκλίσεων (π.χ. οι ανήκοντες στην κατώτερη τάξη οφείλουν να φοράνε ένα κουδουνάκι στην μύτη τους που τους ξεχωρίζει από τους υπόλοιπους) αν και ο καθορισμός της τάξης γίνεται αυτοματοποιημένα με μια φορητή συσκευή...ο αυτοκράτορας, για τον οποίο υποτίθεται δουλεύουν όλοι στον πλανήτη παρουσιάζεται ως κάποιος παντελώς ηλίθιος που δεν ξέρει καν που βρίσκεται, ενώ ακόμα και η γλώσσα του Πλιούκ έχει εκφυλιστεί σε ένα εντελώς περιορισμένο λεξιλόγιο ελαχίστων λέξεων: τα σπίρτα λέγονται "κετσέ", το κουδουνάκι που φοράνε στην μύτη "τσακ", το διαστημόπλοιο που τους μεταφέρει ανά τους πλανήτες "πεπελάτς", "τσάτλ" το νόμισμα τους...ζήτημα αν υπάρχουν άλλες 10 λέξεις πέρα από αυτές...για όλες μα όλες τις υπόλοιπες έννοιες υπάρχει η λέξη "κου", εκτός των βρισιών οι οποίες είναι ενοποιημένες κάτω από την λέξη "κιού"...
συνολικά ο Ντανέλια δημιουργεί με μια λόου μπάτζετ ταινία επιστημονική φαντασίας μια γκροτέσκα εκδοχή του Μαντ Μαξ, μια καπιταλιστική δυστοπία ιδωμένη με τα μάτια ενός κομμουνιστή, τον χιουμοριστικό αντίποδα δημιουργημάτων όπως το 1984...σημείωση, μιλάω για χιούμορ, όχι για πλάκα...αν θυμάμαι καλά ο Ντοστογέφσκι ήταν αυτός που είχε αναφερθεί στον μελαγχολικό λυρισμό των συμπατριωτών του λέγοντας πως ακόμα και το χιούμορ τους έχει κάποια πικρή γεύση...ακριβώς αυτή η πικρία είναι που δεν σ' αφήνει να ξεκαρδιστείς σχεδόν σε κανένα σημείο του kin-dza-dza!, πολύ περισσότερο της ταιριάζει ένα μόνιμο χαμόγελο-μειδίαμα καθ' όλη την διάρκεια της...
η ταινία δεν έχει παιχτεί ποτέ στην δύση...παρ' όλ' αυτά, λόγω του φανατικού κοινού της στην Ρωσία, υποτιτλισμός της έχει γίνει από ερασιτέχνες σε πολλές γλώσσες, ανάμεσα στις οποίες και στα ελληνικά...στο ίντερνετ είναι ανεβασμένη με αγγλικούς υπότιτλους...
Τετάρτη 3 Νοεμβρίου 2010
Βίντεο 2 - Chris Marker, La jetee
O Κρις Μαρκέρ είναι ένας Γάλλος πειραματιστής σκηνοθέτης που αρέσκεται να ανακατεύει είδη και να παίζει με τα όρια των καθιερωμένων ειδών του σινεμά. Έγινε γνωστός με την ταινία μέσου μήκους (28 λεπτά) La jetee (κυριολεκτικά "η προβλήτα", στα ελληνικά μεταφράστηκε ως "επόμενη μέρα" κατά την ελληνικότατη συνήθεια να ξαναβαφτίζεται κατά το δοκούν μια ταινία όταν ο κάθε μαλάκας δεν βρίσκει του γούστου του τον πρωτότυπο τίτλο) που κυκλοφόρησε το 1962
Ο όρος "σινεμά" μπορεί να χρησιμοποιηθεί μόνο καταχρηστικά στην περίπτωση του "la jetee" αφού εδώ δεν έχουμε ούτε δράση, ούτε διαλόγους, ούτε ηθοποιούς, ούτε καν κίνηση...το "la jetee" είναι ούτε λίγο ούτε πολύ μια προβολή από slides συνοδευόμενη από έναν αφηγητή και μουσική ή ήχους περιβάλλοντος...πιο συγκεκριμένα, το οπτικό της κομμάτι αποτελείται μόνο από εντελώς ακίνητα frames που εναλάσσονται ανά τακτά χρονικά διαστήματα, όχι όμως τόσο τακτά ώστε να δημιουργείται στον άνθρωπο η ψευδαίσθηση της κίνησης, απαραίτητη στον κινηματογράφο...κάθε frame παραμένει για λίγα δευτερόλεπτα στην οθόνη για να αντικατασταθεί από κάποιο που ανήκει σε μια επόμενη χρονική στιγμή στην ιστορία, όχι όμως την αμέσως επόμενη...σαν ο σκηνοθέτης να έκανε δειγματοληψία στα frames και αυτά που κράτησε να τα έβαλε να αντικαταστήσουν όλα τα γειτονικά τους...
παρά αυτή της την μορφή η "ταινία" καταφέρνει και έχει πλοκή, η οποία μάλιστα φτάνει σε κάποια κορύφωση στο φινάλε της, όπως θα περίμενε κάποιος να γίνεται σε μια συμβατική ταινία...η υπόθεση της ταινίας ακούγεται γνωστή: μετά τον 3ο παγκόσμιο πόλεμο η επιφάνεια της γης καθίσταται απαγορευτικά μολυσμένη για τους ανθρώπους...έτσι, η ανθρωπότητα καταφεύγει κάτω από την επιφάνεια της ενώ η επιστημονική κοινότητα στρέφει τις προσπάθειες της προς τα ταξίδια στον χρόνο ώστε να καταφέρει να αποτρέψει αναδρομικά την καταστροφή...για τον σκοπό αυτό κάποιος απλός άνθρωπος στέλνεται πίσω στο παρελθόν...ναι ναι, η ταινία αυτή είναι η πρωτότυπη των "12 πιθήκων" του Τέρι Γκίλιαμ, ο οποίος ούτε λίγο ούτε πολύ ξεπατίκωσε όλα τα βασικά σημεία της για να φτιάξει την δικιά του (στα μέτρα του χόλιγουντ) γαμάτη εκδοχή...
έχει ανέβει στο youtube μεταγλωτισμένη στα αγγλικά (ούτως ή άλλως διάλογοι δεν υπάρχουν, ο αφηγητής μόνο αλλάζει)
Ο όρος "σινεμά" μπορεί να χρησιμοποιηθεί μόνο καταχρηστικά στην περίπτωση του "la jetee" αφού εδώ δεν έχουμε ούτε δράση, ούτε διαλόγους, ούτε ηθοποιούς, ούτε καν κίνηση...το "la jetee" είναι ούτε λίγο ούτε πολύ μια προβολή από slides συνοδευόμενη από έναν αφηγητή και μουσική ή ήχους περιβάλλοντος...πιο συγκεκριμένα, το οπτικό της κομμάτι αποτελείται μόνο από εντελώς ακίνητα frames που εναλάσσονται ανά τακτά χρονικά διαστήματα, όχι όμως τόσο τακτά ώστε να δημιουργείται στον άνθρωπο η ψευδαίσθηση της κίνησης, απαραίτητη στον κινηματογράφο...κάθε frame παραμένει για λίγα δευτερόλεπτα στην οθόνη για να αντικατασταθεί από κάποιο που ανήκει σε μια επόμενη χρονική στιγμή στην ιστορία, όχι όμως την αμέσως επόμενη...σαν ο σκηνοθέτης να έκανε δειγματοληψία στα frames και αυτά που κράτησε να τα έβαλε να αντικαταστήσουν όλα τα γειτονικά τους...
παρά αυτή της την μορφή η "ταινία" καταφέρνει και έχει πλοκή, η οποία μάλιστα φτάνει σε κάποια κορύφωση στο φινάλε της, όπως θα περίμενε κάποιος να γίνεται σε μια συμβατική ταινία...η υπόθεση της ταινίας ακούγεται γνωστή: μετά τον 3ο παγκόσμιο πόλεμο η επιφάνεια της γης καθίσταται απαγορευτικά μολυσμένη για τους ανθρώπους...έτσι, η ανθρωπότητα καταφεύγει κάτω από την επιφάνεια της ενώ η επιστημονική κοινότητα στρέφει τις προσπάθειες της προς τα ταξίδια στον χρόνο ώστε να καταφέρει να αποτρέψει αναδρομικά την καταστροφή...για τον σκοπό αυτό κάποιος απλός άνθρωπος στέλνεται πίσω στο παρελθόν...ναι ναι, η ταινία αυτή είναι η πρωτότυπη των "12 πιθήκων" του Τέρι Γκίλιαμ, ο οποίος ούτε λίγο ούτε πολύ ξεπατίκωσε όλα τα βασικά σημεία της για να φτιάξει την δικιά του (στα μέτρα του χόλιγουντ) γαμάτη εκδοχή...
έχει ανέβει στο youtube μεταγλωτισμένη στα αγγλικά (ούτως ή άλλως διάλογοι δεν υπάρχουν, ο αφηγητής μόνο αλλάζει)
Βίντεο 1 - Hiroshi Teshigahara, The Woman in the Dunes
πρωτότυπος τίτλος: Suna no Onna, ελληνικός τίτλος: γυναίκα στους αμμόλοφους
υπάρχει μια παρανόηση που πρέπει να ξεδιαλύνουμε, άλλο πράμα η αλληγορία άλλο ο σουρεαλισμός...η βασική και κύρια διαφορά τους έχει να κάνει στο "αισθητήριο" στο οποίο απευθύνονται...ο σουρεαλισμός απευθύνεται στο συναίσθημα, η αλληγορία στην λογική...έτσι, η αλληγορία δεν είναι παρά ένας (μαθηματικά ορισμένος) μετασχηματισμός κάποιας πτυχής της πραγματικότητας...ακριβώς επειδή αυτή απευθύνεται στην λογική είναι υποχρεωμένη να ακολουθεί κανόνες, λογικούς κανόνες, να φτιάχνει δηλαδή ένα εναλλακτικό σύμπαν το οποίο όμως να είναι όσο μπορεί το ίδιο πραγματικό με αυτό που ζούμε...στην αλληγορία (σε αντίθεση με τις σαχλαμαρίστικες ταινίες κάτι φανταχτερών τυπακίων σαν τον Λιντς) κάθετι δεν έχει και από κάποιον ξεκάρφωτο και α-νόητο συμβολισμό, αντίθετα, υπάρχει ένας "γενικός τύπος" ο οποίος μένει να βρεθεί για να αποκαλύψει το κρυμμένο νόημα του καλλιτεχνικού έργου...
έαν μάλιστα η εξισωση δέχεται παραπάνω από μια λογικές λύσεις, όλες συνυφασμένες σε κάποιο φιλοσοφικό-πολιτικό-κοινωνικό ιστό τότε το αλληγορικό δημιούργημα αποκτά την πολυ-επίπεδη δομή την τόσο απαραίτητη για να μπορεί να χαρακτηριστεί ως αριστούργημα...όπως ένα σπίτι που χτίζεται προς τα κάτω, οποιοσδήποτε επισκέπτης προσέχει αυτό που φαίνεται πάνω από την επιφάνεια της γης, μόνο ο προσεχτικός επισκέπτης όμως μπορεί να ανακαλύψει τις καταπακτές που θα τον οδηγήσουν σε δωμάτια κάτω από το έδαφος που μπορεί να συνεχίζονται και να συνεχίζονται όλο και σε μεγαλύτερο βάθος...
με βάση τα παραπάνω, το "The Woman In the Dunes" του Hiroshi Teshigahara είναι μια αψεγάδιαστη και πολυ-επίπεδη αλληγορική ταινία...η ιστορία: ένας εντομολόγος σε μια εκδρομή του χάνει το τελευταίο λεωφορείο και φιλοξενείται στο σπίτι μιας χήρας η οποία κατοικεί μέσα σε έναν λάκο που είναι σκαμμένος στην μέση ενός αμμόλοφου...προκειμένου να φτάσει εκεί κατεβαίνει από μια ανεμόσκαλα, το πρωί που ξυπνάει και πάει να φύγει βλέπει πως η ανεμόσκαλα λείπει και αυτός είναι παγιδευμένος...η χήρα του εξηγεί πως αυτοί που πήραν την σκάλα είναι συγχωριανοί της, πως προκειμένου να μην τους καταπιεί η άμμος κάθε μέρα πρέπει να φτυαρίζουν αυτή που πέφτει και να την βάζουν σε κουβάδες που ανεβάζουν τα άτομα του χωριού και τους μεταφέρουν με κάρα μακριά από τους αμμόλοφους και πως οι ίδιοι τους ρίχνουν κάθε τόσο προμήθειες στον λάκο για να μπορούν να επιβιώσουν...ο εντομολόγος αρνείται να συνεργαστεί και ξεκινάει την προσπάθεια να δραπετεύσει
ακόμα και αυτό καθαυτό το στόρι είναι αρκετά καλό για να κρατήσει σε ενδιαφέρον τον θεατή...επιπλέον, η (ασπόρμαυρη) φωτογραφία είναι εκπληκτική, τέτοια που από μόνη της θα μπορούσε να της δώσει αξία, ενώ ακόμα και η μουσική είναι ιδιαίτερα προσεγμένη...πέρα όμως από αυτά κρύβεται η φιλοσοφική διάσταση της ταινίας...η "γυναίκα στους αμμόλοφους" είναι σαφώς επηρεασμένη από τον υπαρξισμό του Σαρτρ και του Μπέκετ, ενώ επιπλέον θα μπορούσε να αντιμετωπιστεί και ως εξαίρετη μελέτη πάνω στην ανθρώπινη συνήθεια, το κυριότερο, είναι μια σπουδή πάνω στην ανδρική ψυχολογία, μια σκληρή μα σε βαθμό κυνικότητας ειλικρινής περιγραφή της κλασσικής πορείας του άντρα στην ζωή, ιδωμένη από την οπτική γωνία των κοινωνικών, και δη των διαφυλετικών, σχέσεων...συνολικά, μια ταινία που αξίζει μέχρι σταγόνας τον χαρακτηρισμό αριστούργημα, όχι άδικα θεωρούμενη ως μια από τις καλύτερες ταινίες όλων των εποχών
έχει ανέβει στο youtube με άγγλικους υπότιτλους...το 1ο μέρος...ακολουθήστε τα links για την υπόλοιπη...
http://www.youtube.com/watch?v=hbdZd7fFyco
υπάρχει μια παρανόηση που πρέπει να ξεδιαλύνουμε, άλλο πράμα η αλληγορία άλλο ο σουρεαλισμός...η βασική και κύρια διαφορά τους έχει να κάνει στο "αισθητήριο" στο οποίο απευθύνονται...ο σουρεαλισμός απευθύνεται στο συναίσθημα, η αλληγορία στην λογική...έτσι, η αλληγορία δεν είναι παρά ένας (μαθηματικά ορισμένος) μετασχηματισμός κάποιας πτυχής της πραγματικότητας...ακριβώς επειδή αυτή απευθύνεται στην λογική είναι υποχρεωμένη να ακολουθεί κανόνες, λογικούς κανόνες, να φτιάχνει δηλαδή ένα εναλλακτικό σύμπαν το οποίο όμως να είναι όσο μπορεί το ίδιο πραγματικό με αυτό που ζούμε...στην αλληγορία (σε αντίθεση με τις σαχλαμαρίστικες ταινίες κάτι φανταχτερών τυπακίων σαν τον Λιντς) κάθετι δεν έχει και από κάποιον ξεκάρφωτο και α-νόητο συμβολισμό, αντίθετα, υπάρχει ένας "γενικός τύπος" ο οποίος μένει να βρεθεί για να αποκαλύψει το κρυμμένο νόημα του καλλιτεχνικού έργου...
έαν μάλιστα η εξισωση δέχεται παραπάνω από μια λογικές λύσεις, όλες συνυφασμένες σε κάποιο φιλοσοφικό-πολιτικό-κοινωνικό ιστό τότε το αλληγορικό δημιούργημα αποκτά την πολυ-επίπεδη δομή την τόσο απαραίτητη για να μπορεί να χαρακτηριστεί ως αριστούργημα...όπως ένα σπίτι που χτίζεται προς τα κάτω, οποιοσδήποτε επισκέπτης προσέχει αυτό που φαίνεται πάνω από την επιφάνεια της γης, μόνο ο προσεχτικός επισκέπτης όμως μπορεί να ανακαλύψει τις καταπακτές που θα τον οδηγήσουν σε δωμάτια κάτω από το έδαφος που μπορεί να συνεχίζονται και να συνεχίζονται όλο και σε μεγαλύτερο βάθος...
με βάση τα παραπάνω, το "The Woman In the Dunes" του Hiroshi Teshigahara είναι μια αψεγάδιαστη και πολυ-επίπεδη αλληγορική ταινία...η ιστορία: ένας εντομολόγος σε μια εκδρομή του χάνει το τελευταίο λεωφορείο και φιλοξενείται στο σπίτι μιας χήρας η οποία κατοικεί μέσα σε έναν λάκο που είναι σκαμμένος στην μέση ενός αμμόλοφου...προκειμένου να φτάσει εκεί κατεβαίνει από μια ανεμόσκαλα, το πρωί που ξυπνάει και πάει να φύγει βλέπει πως η ανεμόσκαλα λείπει και αυτός είναι παγιδευμένος...η χήρα του εξηγεί πως αυτοί που πήραν την σκάλα είναι συγχωριανοί της, πως προκειμένου να μην τους καταπιεί η άμμος κάθε μέρα πρέπει να φτυαρίζουν αυτή που πέφτει και να την βάζουν σε κουβάδες που ανεβάζουν τα άτομα του χωριού και τους μεταφέρουν με κάρα μακριά από τους αμμόλοφους και πως οι ίδιοι τους ρίχνουν κάθε τόσο προμήθειες στον λάκο για να μπορούν να επιβιώσουν...ο εντομολόγος αρνείται να συνεργαστεί και ξεκινάει την προσπάθεια να δραπετεύσει
ακόμα και αυτό καθαυτό το στόρι είναι αρκετά καλό για να κρατήσει σε ενδιαφέρον τον θεατή...επιπλέον, η (ασπόρμαυρη) φωτογραφία είναι εκπληκτική, τέτοια που από μόνη της θα μπορούσε να της δώσει αξία, ενώ ακόμα και η μουσική είναι ιδιαίτερα προσεγμένη...πέρα όμως από αυτά κρύβεται η φιλοσοφική διάσταση της ταινίας...η "γυναίκα στους αμμόλοφους" είναι σαφώς επηρεασμένη από τον υπαρξισμό του Σαρτρ και του Μπέκετ, ενώ επιπλέον θα μπορούσε να αντιμετωπιστεί και ως εξαίρετη μελέτη πάνω στην ανθρώπινη συνήθεια, το κυριότερο, είναι μια σπουδή πάνω στην ανδρική ψυχολογία, μια σκληρή μα σε βαθμό κυνικότητας ειλικρινής περιγραφή της κλασσικής πορείας του άντρα στην ζωή, ιδωμένη από την οπτική γωνία των κοινωνικών, και δη των διαφυλετικών, σχέσεων...συνολικά, μια ταινία που αξίζει μέχρι σταγόνας τον χαρακτηρισμό αριστούργημα, όχι άδικα θεωρούμενη ως μια από τις καλύτερες ταινίες όλων των εποχών
έχει ανέβει στο youtube με άγγλικους υπότιτλους...το 1ο μέρος...ακολουθήστε τα links για την υπόλοιπη...
http://www.youtube.com/watch?v=hbdZd7fFyco
Μουσική 9 - Sergius Golowin
Ο Sergius Golowin, πεθαμένος εδώ και μια 4ετία, ήταν ένας συγγραφέας και μυστικιστής γκουρού και σαμάνος και λοιπές τέτοιες μπούρδες για πάνω από 40 χρόνια...Ελβετός την καταγωγή, προσπαθούσε να περάσει τον εαυτό του στον υπόλοιπο κόσμο ως τον Τίμοθυ Λήρυ της ευρώπης (με μια κάποια σαφώς μεγαλύτερη ροπή προς τον αποκρυφισμό)...έτσι, όταν έμαθε πως ο Τίμοθυ Λήρυ έβγαλε με τους Ash Ra Tempel τον δίσκο "Seven Up" ο Golowin είπε "ε άμα είναι θέλω και γω δίσκο" και πήγε στο ντόιτσλαντ να βρει ετούτους τους διαβόητους κραουτάδες που θα του ικανοποιούσαν το ψώνιο του...
τελικά αυτοί οι οποίοι συμμετείχαν ήταν κάτι μουσικάρες με αρχίδια να με το συμπάθειο, όπως οι κλασικοί σε τέτοια πράματα Klaus Schulze και Manuel Göttsching, οι Dollase-Berkers από τους Wallenstein και οι σημαντικότεροι φολκ-ροκ καλλιτέχνες της Γερμανίας Witthüser και Westrupp...αυτοί οι τελευταίοι είναι μάλιστα που φτιάχνοντας ένα υπόστρωμα από ακούστικα όργανα που υπάρχει σε όλο τον δίσκο δίνουν μια κάπως διαφορετική αισθητική από άλλα αντίστοιχα ψυχεδελικά εγχειρήματα εκείνης της εποχής...ο δίσκος που έφερε τελικά το μυστικιστικό όνομα "Lord Krishna von Goloka" στην τελική αδικείται από τον ίδιο τον σκοπό για τον οποίο φτιάχτηκε...ακούγοντας τον δεν μπορείς να μην σκεφτείς πως θα μπορούσε να εξελιχτεί σε μνημειώδες έργο αν εξ αρχής δεν υπήρχε τίποτα παραπάνω από μουσική...
Y.Γ.
τον δίσκο τον έχει σε πολύ μεγάλη εκτίμηση ο Julian Cope, ο συγγραφέας του Krautrocksampler, του πιο κλασσικού (αλλά όχι του πιο πλήρους) βιβλίου γύρω από το Kraut, βιβλίο που έμαθε στους σνομπ Άγγλους κάποια πράματα γύρω από την ροκ μουσική που έβγαινε στην Γερμανία...παρ΄ όλα αυτά, σμπουτσ μας τι λέει το κάθε εγγλεζάκι, εδώ είναι Ελλάδα και έχουμε κέφι, φιλότιμο και γαρδούμπα και ξέρουμε καλύτερα
τελικά αυτοί οι οποίοι συμμετείχαν ήταν κάτι μουσικάρες με αρχίδια να με το συμπάθειο, όπως οι κλασικοί σε τέτοια πράματα Klaus Schulze και Manuel Göttsching, οι Dollase-Berkers από τους Wallenstein και οι σημαντικότεροι φολκ-ροκ καλλιτέχνες της Γερμανίας Witthüser και Westrupp...αυτοί οι τελευταίοι είναι μάλιστα που φτιάχνοντας ένα υπόστρωμα από ακούστικα όργανα που υπάρχει σε όλο τον δίσκο δίνουν μια κάπως διαφορετική αισθητική από άλλα αντίστοιχα ψυχεδελικά εγχειρήματα εκείνης της εποχής...ο δίσκος που έφερε τελικά το μυστικιστικό όνομα "Lord Krishna von Goloka" στην τελική αδικείται από τον ίδιο τον σκοπό για τον οποίο φτιάχτηκε...ακούγοντας τον δεν μπορείς να μην σκεφτείς πως θα μπορούσε να εξελιχτεί σε μνημειώδες έργο αν εξ αρχής δεν υπήρχε τίποτα παραπάνω από μουσική...
Y.Γ.
τον δίσκο τον έχει σε πολύ μεγάλη εκτίμηση ο Julian Cope, ο συγγραφέας του Krautrocksampler, του πιο κλασσικού (αλλά όχι του πιο πλήρους) βιβλίου γύρω από το Kraut, βιβλίο που έμαθε στους σνομπ Άγγλους κάποια πράματα γύρω από την ροκ μουσική που έβγαινε στην Γερμανία...παρ΄ όλα αυτά, σμπουτσ μας τι λέει το κάθε εγγλεζάκι, εδώ είναι Ελλάδα και έχουμε κέφι, φιλότιμο και γαρδούμπα και ξέρουμε καλύτερα
Μουσική 8 - Yatha Sidhra
"Πω πω, πήγε κιόλας 1974 κι ακόμα συγκρότημα δεν βρήκαμε"...κάπως έτσι πρέπει να σκέφτονταν εκείνη την εποχή τα αδέρφια Fichter, μουσικοί το επάγγελμα...είχαν φάει τουλάχιστον μια 5ετία να βολοδέρνουν από δω κι από κει ως σέσιον μουσικοί αλλά παρά τις προσπάθειες τους και παρά το ότι είχαν κατά καιρούς παίξει με κάποια από τα μεγαλύτερα ονόματα του χώρου κανένας από τους 2 δεν είχε καταφέρει μέχρι τότε να γίνει δεκτός ως σταθερό μέλος σε κάποια σημαντική μπάντα...βλέποντας τα πρώτα σημάδια πως το προγκ (και μαζί του και το κράουτ) έφτανε σιγά σιγά στην δύση του άλλαξαν ρότα, πήραν όλο το υλικό από ιδέες που είχαν μαζέψει όλα αυτά τα χρόνια, χέσαν τους υπόλοιπους και κάθισαν τα δυο αδερφάκια μαζί να το δουλέψουν, χτενίζοντας και ξεσκαρτάροντας, και χτενίζοντας και ξεσκαρτάροντας, μέχρι που έμειναν όλα κι όλα 40 λεπτά μουσικής...ακούγοντας το υλικό δεν θα μπορούσαν να του δώσουν πιο πετυχημένο όνομα από το "meditation mass" και τέλος, ολοκλήρωσαν την δουλειά βρίσκοντας ένα όνομα για το συγκρότημα τους, το είπαν "Yatha Sidhra", μια φράση που δεν σημαίνει απολύτως τίποτα αλλά επινόησαν πιστεύοντας πως ταιριάζει ηχητικά με την "ανατολίτικη" αισθητική της μουσικής τους...
το αποτέλεσμα ήταν ένας δίσκος που θεωρείται ένα από τα 2-3 σημαντικότερα άγνωστα διαμάντια του κράουτ...ενδεικτικά, το "meditation mass" είναι ο μόνος δίσκος συγκροτήματος που δεν συγκαταλέγονται στα μεγάλα ονόματα του χώρου (Amon Duul ΙΙ, Can, Faust, Tangerine Dream κλπ.) που τα μέλη του διεθνώς σημαντικότερου σάιτ για προγκ-ροκ μουσική έχουν επιλέξει να βρίσκεται στους 20 σημαντικότερους δίσκους του κράουτ...ο λόγος της συνεχής αύξησης της δημοτικότητας του είναι απλός, η μουσική του είναι όμορφη, μόνο όμορφη και τίποτα άλλο...δεν υπάρχει το συνήθες "αβάντ γκαρντ" περιβάλλον που απαιτεί εξοικείωση με τον χώρο, δεν υπάρχουν επιθετικά στοιχεία που ζητάν καλή πίστη από τον ακροατή, δεν υπάρχει τίποτα που να θέλει πολύ προσοχή για να το καταλάβεις αλλά και αντίθετα, δεν υπάρχει μινιμαλισμός που να μπορεί να καταντήσει βαρετός ή αδιάφορος...υπάρχει μόνο γλυκιά ταξιδιάρικη μουσική, προγκρέσιβ στις καταβολές της αλλά μέηνστρημ στο ότι (εξαιρουμένων 3-4 λεπτών στην αρχή της δεύτερης μεριάς του δίσκου) δεν θα ενοχλούσε ούτε την γιαγιά σου...δεν είναι για όλες τις ώρες, αλλά σίγουρα είναι ιδανικό για κάποιες...ιδανικό για χαλάρωμα, ιδανικό για κομμάτιασμα, και βεβαίως, όπως λέει μια κριτική "this album can also played with the repeat button ON during those nights you have decided to honour your girlfriend/wife/mistress in between the sheets for the whole night"
κατεβαίνει από το
http://rs465.rapidshare.com/files/232124113/Yatha_Sidhra_-_A_Meditation_Mass__1974_German_Cosmic_Space_Prog_.rar
το αποτέλεσμα ήταν ένας δίσκος που θεωρείται ένα από τα 2-3 σημαντικότερα άγνωστα διαμάντια του κράουτ...ενδεικτικά, το "meditation mass" είναι ο μόνος δίσκος συγκροτήματος που δεν συγκαταλέγονται στα μεγάλα ονόματα του χώρου (Amon Duul ΙΙ, Can, Faust, Tangerine Dream κλπ.) που τα μέλη του διεθνώς σημαντικότερου σάιτ για προγκ-ροκ μουσική έχουν επιλέξει να βρίσκεται στους 20 σημαντικότερους δίσκους του κράουτ...ο λόγος της συνεχής αύξησης της δημοτικότητας του είναι απλός, η μουσική του είναι όμορφη, μόνο όμορφη και τίποτα άλλο...δεν υπάρχει το συνήθες "αβάντ γκαρντ" περιβάλλον που απαιτεί εξοικείωση με τον χώρο, δεν υπάρχουν επιθετικά στοιχεία που ζητάν καλή πίστη από τον ακροατή, δεν υπάρχει τίποτα που να θέλει πολύ προσοχή για να το καταλάβεις αλλά και αντίθετα, δεν υπάρχει μινιμαλισμός που να μπορεί να καταντήσει βαρετός ή αδιάφορος...υπάρχει μόνο γλυκιά ταξιδιάρικη μουσική, προγκρέσιβ στις καταβολές της αλλά μέηνστρημ στο ότι (εξαιρουμένων 3-4 λεπτών στην αρχή της δεύτερης μεριάς του δίσκου) δεν θα ενοχλούσε ούτε την γιαγιά σου...δεν είναι για όλες τις ώρες, αλλά σίγουρα είναι ιδανικό για κάποιες...ιδανικό για χαλάρωμα, ιδανικό για κομμάτιασμα, και βεβαίως, όπως λέει μια κριτική "this album can also played with the repeat button ON during those nights you have decided to honour your girlfriend/wife/mistress in between the sheets for the whole night"
κατεβαίνει από το
http://rs465.rapidshare.com/files/232124113/Yatha_Sidhra_-_A_Meditation_Mass__1974_German_Cosmic_Space_Prog_.rar
Μουσική 7 - Ginger Baker's Airforce
μετά την διάλυση των Blind Faith και πριν πάει στην Νιγηρία να βρει τον Fela Kuti ο Ginger Baker έκανε μια ενδιαφέρουσα "ρομαντική" απόπειρα να φτάσει στα άκρα την ιδέα του "super band"...super band, ένας όρος πολύ της μόδας κατά τα τέλη 60s-αρχές 70s, ονομάζονταν τα συγκροτήματα στα οποία δεν υπήρχε κάποιος ή κάποια ηγετικά στελέχη με τα υπόλοιπα να έχουν δευτερεύοντα ρόλο, αλλά θεωρούσαν όλους ισάξιους, με περίπου ίδια συμμετοχή στην δημιουργία αλλά και περίπου ίδιο βάρος στην συμμετοχή τους στα κομμάτια (π.χ. όλοι κατά διαστήματα σολάρουν και όλοι κατά διαστήματα συνοδεύουν άλλους που σολάρουν)...πως ήταν οι Doors, το ακριβώς αντίθετο...
ο Ginger Baker βέβαια ήταν εξοικειωμένος με super bands αφού η μπάντα που εισήγαγε τον όρο ήταν oι Cream, με τον ίδιο στα drums, τον Eric Clapton στην κιθάρα και τον Jack Bruce στο μπάσο να ασκούν τόσο μεθοδικά το 33-33-33 που θα μπορούσαν να θεωρηθούν προπομποί του Μετρουλάκη...εδώ όμως το γάμησε...προσπάθησε να μαζέψει κάτω από την ίδια στέγη πάνω από 10 κορυφαίους μουσικούς για να φτιάξει κάτι σαν "μουσικούς galacticos", την "αεροπορία" του ροκ...έχουμε και λέμε...ο ίδιος, ο κορυφαίος Stevie Winwood μαζί με τους Chris Wood και Ric Grech από τους Traffic, ο ιδρυτής (μαζί με τον Alexis Korner) του αγγλικού blues Graham Bond μαζί με τον ντράμερ του Phil Seamen, ο Denny Laine από τους Moody Blues (και μετέπειτα τους Wings), η Jeanette Jacobs από τους Cake και μαζί τους 3 έθνικ μουσικοί, ένας Νιγηριανός με ειδίκευση στα αφρικάνικα κρουστά, ένα Τζαμαϊκανός τζαζίστας και μια μαύρη τραγουδίστρια για να υπάρχει και αυτό το εσάνς στην μπάντα...
βεβαίως αυτό το σχήμα ήταν εξ αρχής καταδικασμένο να αποτύχει, τόσοι πολλοί εγωισμοί μαζεμένοι δεν θα μπορούσαν να μην γεννάνε διαρκώς προστριβές που πολύ σύντομα θα οδηγούσαν σε ρήξη...π.χ. είναι να απορεί κανείς με την αφέλεια του Ginger Baker όταν έφερνε στην μπάντα 2 πρώτες τραγουδίστριες, τι περίμενε, ότι θα περνούσε πάνω από μια βδομάδα πριν αρχίσουν το αλληλο-ξεμάλλιασμα;...τέλος πάντων, μ' αυτά και μ' αυτά οι Airforce δεν κατάφεραν να κλείσουν ούτε 1 χρόνο...όμως πριν διαλυθούν πρόλαβαν να βγάλουν 1 δίσκο, 1 live και να κάνουν μια μίνι-περιοδεία στην Γερμανία (κι αυτή με αρκετά αλλαγμένα μέλη αφού είχαν ήδη αρχίσει να φυλλορροούν) όπου κατά διαστήματα αχνοφαίνεται αυτό που είχε κατά νου ο δημιουργός τους, αυτό που θα μπορούσε να πετύχει η ανθρώπινη φύση αν δεν υπήρχε η ανθρώπινη φύση να τα γαμήσει όλα...
(εκτός από καλή μουσική είχαν και ωραία βυζιά)
ο Ginger Baker βέβαια ήταν εξοικειωμένος με super bands αφού η μπάντα που εισήγαγε τον όρο ήταν oι Cream, με τον ίδιο στα drums, τον Eric Clapton στην κιθάρα και τον Jack Bruce στο μπάσο να ασκούν τόσο μεθοδικά το 33-33-33 που θα μπορούσαν να θεωρηθούν προπομποί του Μετρουλάκη...εδώ όμως το γάμησε...προσπάθησε να μαζέψει κάτω από την ίδια στέγη πάνω από 10 κορυφαίους μουσικούς για να φτιάξει κάτι σαν "μουσικούς galacticos", την "αεροπορία" του ροκ...έχουμε και λέμε...ο ίδιος, ο κορυφαίος Stevie Winwood μαζί με τους Chris Wood και Ric Grech από τους Traffic, ο ιδρυτής (μαζί με τον Alexis Korner) του αγγλικού blues Graham Bond μαζί με τον ντράμερ του Phil Seamen, ο Denny Laine από τους Moody Blues (και μετέπειτα τους Wings), η Jeanette Jacobs από τους Cake και μαζί τους 3 έθνικ μουσικοί, ένας Νιγηριανός με ειδίκευση στα αφρικάνικα κρουστά, ένα Τζαμαϊκανός τζαζίστας και μια μαύρη τραγουδίστρια για να υπάρχει και αυτό το εσάνς στην μπάντα...
βεβαίως αυτό το σχήμα ήταν εξ αρχής καταδικασμένο να αποτύχει, τόσοι πολλοί εγωισμοί μαζεμένοι δεν θα μπορούσαν να μην γεννάνε διαρκώς προστριβές που πολύ σύντομα θα οδηγούσαν σε ρήξη...π.χ. είναι να απορεί κανείς με την αφέλεια του Ginger Baker όταν έφερνε στην μπάντα 2 πρώτες τραγουδίστριες, τι περίμενε, ότι θα περνούσε πάνω από μια βδομάδα πριν αρχίσουν το αλληλο-ξεμάλλιασμα;...τέλος πάντων, μ' αυτά και μ' αυτά οι Airforce δεν κατάφεραν να κλείσουν ούτε 1 χρόνο...όμως πριν διαλυθούν πρόλαβαν να βγάλουν 1 δίσκο, 1 live και να κάνουν μια μίνι-περιοδεία στην Γερμανία (κι αυτή με αρκετά αλλαγμένα μέλη αφού είχαν ήδη αρχίσει να φυλλορροούν) όπου κατά διαστήματα αχνοφαίνεται αυτό που είχε κατά νου ο δημιουργός τους, αυτό που θα μπορούσε να πετύχει η ανθρώπινη φύση αν δεν υπήρχε η ανθρώπινη φύση να τα γαμήσει όλα...
(εκτός από καλή μουσική είχαν και ωραία βυζιά)
Μουσική 6 - Ζορζ Πιλαλί, Επιθυμία
Το 1982 ο Γιώργος Πιλάλας ή Ζορζ Πιλαλί ή κροταλίας της ασφάλτου, άτομο παρφαί και περικολόζο, κυκλοφορεί τον πρώτο του δίσκο με το όνομα "Επιθυμία"...το ψάρωμα που έπεσε βαστάει ακόμα και σήμερα, ακόμα υπάρχει κόσμος που έχοντας ακούσει μόνο την "Επιθυμία" θεωρεί τον Πιλαλί σαν εντελώς σκυλόπαιδο, σκυλόπαιδο μέχρι αηδίας...και βεβαίως μέσα σε αυτούς που ψάρωσαν ήμουν και εγώ, όντας άτυχος αφού η "Επιθυμία' ήταν η πρώτη δουλειά του Πιλαλί που άκουσα....για να μαι ειλικρινής, στο πρώτο άκουγμα γελούσα, αλλά χωρίς να είμαι σίγουρος αν γελάω μαζί με τον δημιουργό ή για τον δημιουργό...
χρειάστηκε 2-3 επαναλήψεις για να πειστώ πως ο τύπος κάνει πλάκα, μια πολύ πολύ πετυχημένη φάρσα με χιούμορ που όμοιο του στην ελληνική μουσική βρίσκεται μόνο στον Πουλικάκο (ο Πανούσης με τον στίχο του κάνει προφανές ότι αστειεύεται, ο Πουλικάκος π.χ. στο "μωρό μου" αφήνει στην ατμόσφαιρα μια ανεπαίσθητη ειρωνία, σ' αφήνει να σκέφτεσαι "τώρα αυτός μας δουλεύει, έτσι;")...βεβαίως, ο Πιλαλί το πάει το θέμα ένα βήμα παραπέρα αφού επιλέγοντας το σκυλάδικο ως είδος για να κάνει την πλάκα του προσθέτει και μια μπόλικη δόση αυτοσαρκασμού...
και βεβαίως, όπως στον Πουλικάκο έτσι και στην "Επιθυμία" του Πιλαλί η πλάκα είναι πετυχημένη γιατί κατά βάθος, ο δημιουργός γουστάρει το είδος μουσικής που κανιβαλίζει...η (επιβεβαιωμένη από τον ίδιο) συμπάθεια του προς το σκυλάδικο, κάτι αντίστοιχο με την συμπάθεια μερίδας του κόσμου του ΠΑΟΚ προς τον Μπαλάφα, τον κάνει να δείξει ένα περίεργο είδος σεβασμού προς αυτό...μπορεί να παίρνει τα εκφραστικά μέσα του είδους για να τα φτάσει στα όρια τους και ακόμα πιο πέρα από αυτά, αλλά κάποια πράματα στην δομή των τραγουδιών δεν τα πειράζει, αντίθετα τα ακολουθεί απαρέγκλιτα, σαν να αποτίει με έναν πολύ διεστραμμένο τρόπο που ταιριάζει 100% στην πειραγμένη ιδιοφυία του φόρο τιμής στο είδος μουσικής που την ίδια στιγμή ειρωνεύεται...γιατί, μπορεί να είναι χαβαλέ, μπορεί να προέρχεται από τον Πιλαλί, μπορεί μπορεί οτιδήποτε, αλλά ένα είναι σίγουρο, πως η "Επιθυμία" είναι σκυλάδικο και μάλιστα το πιο σκυλάδικο σκυλάδικο, το απώτατο άκρο τους είδους...
χρειάστηκε 2-3 επαναλήψεις για να πειστώ πως ο τύπος κάνει πλάκα, μια πολύ πολύ πετυχημένη φάρσα με χιούμορ που όμοιο του στην ελληνική μουσική βρίσκεται μόνο στον Πουλικάκο (ο Πανούσης με τον στίχο του κάνει προφανές ότι αστειεύεται, ο Πουλικάκος π.χ. στο "μωρό μου" αφήνει στην ατμόσφαιρα μια ανεπαίσθητη ειρωνία, σ' αφήνει να σκέφτεσαι "τώρα αυτός μας δουλεύει, έτσι;")...βεβαίως, ο Πιλαλί το πάει το θέμα ένα βήμα παραπέρα αφού επιλέγοντας το σκυλάδικο ως είδος για να κάνει την πλάκα του προσθέτει και μια μπόλικη δόση αυτοσαρκασμού...
και βεβαίως, όπως στον Πουλικάκο έτσι και στην "Επιθυμία" του Πιλαλί η πλάκα είναι πετυχημένη γιατί κατά βάθος, ο δημιουργός γουστάρει το είδος μουσικής που κανιβαλίζει...η (επιβεβαιωμένη από τον ίδιο) συμπάθεια του προς το σκυλάδικο, κάτι αντίστοιχο με την συμπάθεια μερίδας του κόσμου του ΠΑΟΚ προς τον Μπαλάφα, τον κάνει να δείξει ένα περίεργο είδος σεβασμού προς αυτό...μπορεί να παίρνει τα εκφραστικά μέσα του είδους για να τα φτάσει στα όρια τους και ακόμα πιο πέρα από αυτά, αλλά κάποια πράματα στην δομή των τραγουδιών δεν τα πειράζει, αντίθετα τα ακολουθεί απαρέγκλιτα, σαν να αποτίει με έναν πολύ διεστραμμένο τρόπο που ταιριάζει 100% στην πειραγμένη ιδιοφυία του φόρο τιμής στο είδος μουσικής που την ίδια στιγμή ειρωνεύεται...γιατί, μπορεί να είναι χαβαλέ, μπορεί να προέρχεται από τον Πιλαλί, μπορεί μπορεί οτιδήποτε, αλλά ένα είναι σίγουρο, πως η "Επιθυμία" είναι σκυλάδικο και μάλιστα το πιο σκυλάδικο σκυλάδικο, το απώτατο άκρο τους είδους...
Μουσική 5 - Αnnexus Quam
Osmose (1969)
ένας αρχικά μη-υπογεγραμμένος δίσκος χωρισμένος σε 4 άνισα και άτιτλα μέρη, ένα ορχηστρικό αριστούργημα, ένα από τα κρυμμένα διαμάντια της γερμανικής ψυχεδέλειας...
λίγα πράγματα γνωρίζουμε για τους Annexus Quam...δημιουργήθηκαν το 1967 στο Ντύσελντορφ και παρέμειναν ενεργοί για 5 χρόνια, βγάζοντας 2 δίσκους...ο πρώτος κυκλοφόρησε το 1969 ανυπόγραφος, έχοντας γραμμένο στο εξώφυλλο του την λέξη "Osmose" χωρίς καμία άλλη πληροφορία ούτε για το συγκρότημα, ούτε για τα τραγούδια που τον αποτελούσαν (καταχρηστικά αναφέρονται ως Osmose I, II, III και IV)...παρέμεινε έτσι μέχρι το 1972 που βγήκε ο δεύτερος δίσκος τους, ένας αρκετά mainstream προγκ-ροκ και μέτριος δίσκος με το όνομα Beziehungen, όταν η εταιρεία τους αποφάσισε να επανεκδώσει το Osmose προσθέτοντας το όνομα του υπεύθυνου συγκροτήματος από κάτω (ο πρωτότυπος δίσκος είναι σπάνιος και συλλεκτικός)...η δημοσιότητα δεν φάνηκε να τους ταιριάζει και οι Annexus Quam διαλύθηκαν ελάχιστους μήνες μετά...
με μία λέξη η μουσική του Osmose θα μπορούσε να περιγραφεί ως "μαστουρο-τζαζ-ροκ"...είναι 100% ορχηστρική (υπάρχουν φωνητικά ως μουσικό όργανο, κάτι "ααα" μόνο, στίχοι δεν υπάρχουν), χωρίς να γίνεται ποτέ βαρετή, εξεζητημένη ή επαναλαμβανόμενη...συνολικά, ένας λόου προφάιλ δίσκος χωρίς εξτράβαγκαντ ή πομπώδη στοιχεία, μουσική, μόνο καλά παιγμένη μουσική, τίποτα παραπάνω και τίποτα λιγότερο...ακούγοντας το νιώθεις πως τα παληκάρια που ευθύνονται για αυτόν είχαν εξαρχής στο μυαλό τους να τον κυκλοφορήσουν ανώνυμα, αφού δεν υπάρχει απολύτως τίποτα αγοραίο μέσα του, μόνο κάβλα για αυτό που κάνουν...κάπως έτσι θα είναι η τέχνη μετά την επανάσταση...
υπάρχει διαθέσιμος για κατέβασμα στο http://rapidshare.com/files/232389112/Osmose__1970_.rar
ένας αρχικά μη-υπογεγραμμένος δίσκος χωρισμένος σε 4 άνισα και άτιτλα μέρη, ένα ορχηστρικό αριστούργημα, ένα από τα κρυμμένα διαμάντια της γερμανικής ψυχεδέλειας...
λίγα πράγματα γνωρίζουμε για τους Annexus Quam...δημιουργήθηκαν το 1967 στο Ντύσελντορφ και παρέμειναν ενεργοί για 5 χρόνια, βγάζοντας 2 δίσκους...ο πρώτος κυκλοφόρησε το 1969 ανυπόγραφος, έχοντας γραμμένο στο εξώφυλλο του την λέξη "Osmose" χωρίς καμία άλλη πληροφορία ούτε για το συγκρότημα, ούτε για τα τραγούδια που τον αποτελούσαν (καταχρηστικά αναφέρονται ως Osmose I, II, III και IV)...παρέμεινε έτσι μέχρι το 1972 που βγήκε ο δεύτερος δίσκος τους, ένας αρκετά mainstream προγκ-ροκ και μέτριος δίσκος με το όνομα Beziehungen, όταν η εταιρεία τους αποφάσισε να επανεκδώσει το Osmose προσθέτοντας το όνομα του υπεύθυνου συγκροτήματος από κάτω (ο πρωτότυπος δίσκος είναι σπάνιος και συλλεκτικός)...η δημοσιότητα δεν φάνηκε να τους ταιριάζει και οι Annexus Quam διαλύθηκαν ελάχιστους μήνες μετά...
με μία λέξη η μουσική του Osmose θα μπορούσε να περιγραφεί ως "μαστουρο-τζαζ-ροκ"...είναι 100% ορχηστρική (υπάρχουν φωνητικά ως μουσικό όργανο, κάτι "ααα" μόνο, στίχοι δεν υπάρχουν), χωρίς να γίνεται ποτέ βαρετή, εξεζητημένη ή επαναλαμβανόμενη...συνολικά, ένας λόου προφάιλ δίσκος χωρίς εξτράβαγκαντ ή πομπώδη στοιχεία, μουσική, μόνο καλά παιγμένη μουσική, τίποτα παραπάνω και τίποτα λιγότερο...ακούγοντας το νιώθεις πως τα παληκάρια που ευθύνονται για αυτόν είχαν εξαρχής στο μυαλό τους να τον κυκλοφορήσουν ανώνυμα, αφού δεν υπάρχει απολύτως τίποτα αγοραίο μέσα του, μόνο κάβλα για αυτό που κάνουν...κάπως έτσι θα είναι η τέχνη μετά την επανάσταση...
υπάρχει διαθέσιμος για κατέβασμα στο http://rapidshare.com/files/232389112/Osmose__1970_.rar
Bιβλίο 2 - Εντμουντ Κήλυ, Φόνος στον Θερμαικό
υπότιτλος: Υπόθεση Πολκ
Άνοιξη του 1948, ο ανταποκριτής του CBS στην εμφυλιακή Ελλάδα Τζορτζ Πολκ ετοιμάζεται να πάρει την ελληνίδα γυναίκα του και να εγκατασταθεί μόνμα στις ΗΠΑ. Δυο εβδομάδες πριν φύγει αποφασίζει μια τελευταία γύρα από την κοντινή στο μέτωπο του εμφυλίου Βόρεια Ελλάδα και καταφτάνει στην Θεσσαλονίκη, όπου κάνει μια, βιαστική λόγω έλλειψης χρόνου, προσπάθεια να βρει άτομα που θα του επιτρέψουν να φτάσει στο αρχηγείο του δημοκρατικού στρατού και να πάρει συνέντευξη από τον στρατηγό του Μάρκο Βαφειάδη. Μετά από δύο μέρες εξαφανίζεται από το δωμάτιο του, και ενώ όλοι περίμεναν να βρίσκεται στα εδάφη που ελέγχουν οι αντάρτες, μια βδομάδα αργότερα το πτώμα του βρίσκεται να επιπλέει λίγα μέτρα μακριά από τον λευκό πύργο. Από τότε μέχρι σήμερα το ερώτημα παραμένει, ποιος δολοφόνησε τον Πολκ;
Οι εκδοχές που έχουν προταθεί είναι πολλές και ποικίλες. Το ΚΚΕ, η κυβέρνηση, διπλοί πράκτορες, ο Ζαχαριάδης, ο Τσαλδάρης, οι Χίτες, ο υπόκοσμος της Θεσσαλονίκης, οι βρετανικές κι οι αμερικάνικες μυστικές υπηρεσίες, μόνο οι βρετανικές μυστικές υπηρεσίες καθώς και συνδυασμοί των παραπάνω έχουν κατά καιρούς προταθεί. Η επίσημη εκδοχή είναι πως τον σκότωσαν δύο ανώτατα μέλη του ΚΚΕ με σκοπό να δυσφημίσουν την Ελλάδα στις ΗΠΑ που τότε μόλις είχε αρχίσει να ανανακατεύεται στα εσωτερικά μας. Προκειμένου να στηριχτεί αυτή η "επίσημη λύση", και μετά από πιέσεις των ΗΠΑ να βρεθεί κάποιος ένοχος που να περάσει από δίκη, ένας καημένος ελάσσων δημοσιογράφος της Μακεδονίας ονόματι Γρηγόρης Στακτόπουλος συλλαμβάνεται και μετά 6 εβδομάδες βασανιστηρίων στην ασφάλεια Θεσσαλονίκης ομολογεί ότι του βάζουν να υπογράψει, ενώ στην δίκη-παρωδία που ακολουθεί υπό την στενή εποπτεία των αμερικάνων το κουκούλωμα ολοκληρώνεται.
Σε αυτή την εξαιρετικά περίπλοκη κι ενδιαφέρουσα υπόθεση ο Εντμουντ Κήλυ κρατάει διττή θέση. Στο θέμα της δολοφονίας Πολκ αποφασίζει να ΜΗΝ δώσει απάντηση. Γιατί, αντίθετα με τις αστυνομικές ιστορίες και τα βιβλία του Ηρακλή Πουαρό, στην πραγματική ζώη τέτοια κουβάρια δεν έχουν σχεδόν ποτέ κάποια αρχή από όπου μπορεί όλο το μυστήριο μαγικά να ξεδιαλύνεται, οπότε το καλύτερο που μπορείς να κάνεις είναι να περιγράψεις όσο γίνεται πιο αναλυτικά το ίδιο το κουβάρι. Και αυτό κάνει, με αντικειμενικότητα και αμεροληψία που ώρες ώρες θυμίζουν Θουκυδίδη ξετυλίγει τους συλλογισμούς ακριβώς μέχρι το σημείο που αυτοί καταλήγουν χωρίς να επιτρέπει στον εαυτό του ούτε το ελάχιστο λογικό άλμα, καταρρίπτει όλες τις "ολοκληρωμένες" λύσεις του μυστηρίου που έχουν προταθεί επιτιθέμενος ακριβώς στα σημεία που αυτές χωλάινουν, και στην θέση τους δεν προτείνει απολύτως τίποτε. Στο τελευταίο κεφάλαιο του βιβλίου, με τίτλο "στην κατεύθυνση μιας λύσης", απλά ανακεφαλαιώνει τα συμπεράσματα που μπορούν να εξαχθούν απ' το "κουβάρι", κάνει μια ανακεφαλαίωση των σημαντικότερων παραμέτρων του, και αφήνει το τελικό συμπέρασμα στον αναγνώστη.
Από την άλλη, στο θέμα της δίκης, στο θέμα της "επίσημης λύσης" ο Κήλυ είναι απόλυτος και ξεκάθαρος. Η δίκη ήταν στημμένη, μια σκευωρία δίχως ίχνος αλήθειας, όλοι οι κατηγορούμενοι (κι ειδικά ο Στακτόπουλος που την πλήρωσε τελικά) είναι εντελώς αθώοι κι αντίθετα ένοχοι είναι όλοι όσοι οργάνωσαν και συγκάλυψαν αυτή την ιστορία. Για αυτή του την θέση δίνει εκατοντάδες συντριπτικά επιχειρήματα, χωρίς να αφήνει έστω και την παραμικρή υπόνοια για το αντίθετο. Και αυτά έχει σημασία πως δεν προέρχονται από κάποιον ιδεολογικά προκατειλημμένο και ύποπτο για μεροληψία ενάντια στο κράτος, από κάποιον αριστερό. Ο Κήλυ γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Θεσσαλονίκη (για αυτό και ξέρει την ελληνική πραγματικότητα), όντας αμερικάνος αστός που στην συνέχεια θα έφευγε στις ΗΠΑ για να γίνει καθηγητής πανεπιστημίου. Για αυτό και η διαφαινόμενη δυσφορία του σε όλο το βιβλίο για τους χειρισμούς του θέματος έχει κάποια ηθική χροιά. Γιατί, όπως αναφέρει με εμφανή πικρία ο ίδιος στην εισαγωγή, όταν ξεκίνησε να ασχολείται με την υπόθεση Πολκ "ακόμα και μετά το Ουότεργκειτ, εξακολουθούσα να πιστεύω πως οι αμερικάνοι διπλωμάτες ήταν στην πλειοψηφία τους άνθρωποι έντιμοι οι οποίοι, παρά τους αυξανόμενους περιορισμούς κάτω από τους οποιούς δούλευαν, είχαν δεσμευτεί να σέβονται τον όρκο τους και να υποστηρίζουν τις δημοκρατικές άρχες, μεταξύ των οποίων ήταν και τα ατομικά δικαιώματα των πολιτών...".
Συνολικά, και για να μην πλατειάζω άλλο, ένα βιβλίο που είναι κατά 40% αστυνομικό μυθιστόρημα, κατά 40% σκιαγράφηση και πολιτική ανάλυση ενός πολύ ενδιαφέροντος κομματιού της ελληνικής πραγματικότητας την σκοτεινή περίοδο του 1948-49 και κατά 20% γραφειοκρατικό έγγραφο. Αυτό το τελευταίο είναι και το μόνο που με χάλασε στο βιβλίο. Η σχολαστικότητα του συγγραφέα κατά διαστήματα καταντάει κουραστική. Από τις 550 σελίδες του βιβλίου, θα μπορούσε άνετα να συμπυκνώσει το κείμενο του αφαιρώντας τις 100 χωρίς να χάσει σημαντικό μέρος από την ουσία της υπόθεσης. Από την άλλη μεριά, δέχομαι πως σε μία υπόθεση που 60 χρόνια μετά παραμένει ανεξιχνίαστη ο άνθρωπος που ίσως την ξέρει καλύτερα από όλους σήμερα (αφού οι πρωταγωνιστές έχουν πεθάνει) δεν δικαιούται να αφαιρέσει ούτε την παραμικρή λεπτομέρεια από την αφήγηση του. Δεν ξέρω, πάντως είτε έτσι είτε αλλιώς, παραμένει ένα απολαυστικό και συνάμα πολυεπίπεδο ανάγνωσμα.
Υ.Γ.
Η χήρα του Στακτόπουλου έκανε για 4η φορά αίτηση αναψηλάφισης της δίκης στον άρειο πάγο το 2008...παρά την κοινή αποδοχή της αθωότητας του, αυτή απορρίφθηκε για 4η φορά...η συντεχνία των αρεοπαγιτών επιμένει να προτάσσει το αλάθητο της (κι αν η υπόθεση Πολκ είναι παλιά, αυτό το αίσχος είναι επίκαιρο και φρέσκο)....
Άνοιξη του 1948, ο ανταποκριτής του CBS στην εμφυλιακή Ελλάδα Τζορτζ Πολκ ετοιμάζεται να πάρει την ελληνίδα γυναίκα του και να εγκατασταθεί μόνμα στις ΗΠΑ. Δυο εβδομάδες πριν φύγει αποφασίζει μια τελευταία γύρα από την κοντινή στο μέτωπο του εμφυλίου Βόρεια Ελλάδα και καταφτάνει στην Θεσσαλονίκη, όπου κάνει μια, βιαστική λόγω έλλειψης χρόνου, προσπάθεια να βρει άτομα που θα του επιτρέψουν να φτάσει στο αρχηγείο του δημοκρατικού στρατού και να πάρει συνέντευξη από τον στρατηγό του Μάρκο Βαφειάδη. Μετά από δύο μέρες εξαφανίζεται από το δωμάτιο του, και ενώ όλοι περίμεναν να βρίσκεται στα εδάφη που ελέγχουν οι αντάρτες, μια βδομάδα αργότερα το πτώμα του βρίσκεται να επιπλέει λίγα μέτρα μακριά από τον λευκό πύργο. Από τότε μέχρι σήμερα το ερώτημα παραμένει, ποιος δολοφόνησε τον Πολκ;
Οι εκδοχές που έχουν προταθεί είναι πολλές και ποικίλες. Το ΚΚΕ, η κυβέρνηση, διπλοί πράκτορες, ο Ζαχαριάδης, ο Τσαλδάρης, οι Χίτες, ο υπόκοσμος της Θεσσαλονίκης, οι βρετανικές κι οι αμερικάνικες μυστικές υπηρεσίες, μόνο οι βρετανικές μυστικές υπηρεσίες καθώς και συνδυασμοί των παραπάνω έχουν κατά καιρούς προταθεί. Η επίσημη εκδοχή είναι πως τον σκότωσαν δύο ανώτατα μέλη του ΚΚΕ με σκοπό να δυσφημίσουν την Ελλάδα στις ΗΠΑ που τότε μόλις είχε αρχίσει να ανανακατεύεται στα εσωτερικά μας. Προκειμένου να στηριχτεί αυτή η "επίσημη λύση", και μετά από πιέσεις των ΗΠΑ να βρεθεί κάποιος ένοχος που να περάσει από δίκη, ένας καημένος ελάσσων δημοσιογράφος της Μακεδονίας ονόματι Γρηγόρης Στακτόπουλος συλλαμβάνεται και μετά 6 εβδομάδες βασανιστηρίων στην ασφάλεια Θεσσαλονίκης ομολογεί ότι του βάζουν να υπογράψει, ενώ στην δίκη-παρωδία που ακολουθεί υπό την στενή εποπτεία των αμερικάνων το κουκούλωμα ολοκληρώνεται.
Σε αυτή την εξαιρετικά περίπλοκη κι ενδιαφέρουσα υπόθεση ο Εντμουντ Κήλυ κρατάει διττή θέση. Στο θέμα της δολοφονίας Πολκ αποφασίζει να ΜΗΝ δώσει απάντηση. Γιατί, αντίθετα με τις αστυνομικές ιστορίες και τα βιβλία του Ηρακλή Πουαρό, στην πραγματική ζώη τέτοια κουβάρια δεν έχουν σχεδόν ποτέ κάποια αρχή από όπου μπορεί όλο το μυστήριο μαγικά να ξεδιαλύνεται, οπότε το καλύτερο που μπορείς να κάνεις είναι να περιγράψεις όσο γίνεται πιο αναλυτικά το ίδιο το κουβάρι. Και αυτό κάνει, με αντικειμενικότητα και αμεροληψία που ώρες ώρες θυμίζουν Θουκυδίδη ξετυλίγει τους συλλογισμούς ακριβώς μέχρι το σημείο που αυτοί καταλήγουν χωρίς να επιτρέπει στον εαυτό του ούτε το ελάχιστο λογικό άλμα, καταρρίπτει όλες τις "ολοκληρωμένες" λύσεις του μυστηρίου που έχουν προταθεί επιτιθέμενος ακριβώς στα σημεία που αυτές χωλάινουν, και στην θέση τους δεν προτείνει απολύτως τίποτε. Στο τελευταίο κεφάλαιο του βιβλίου, με τίτλο "στην κατεύθυνση μιας λύσης", απλά ανακεφαλαιώνει τα συμπεράσματα που μπορούν να εξαχθούν απ' το "κουβάρι", κάνει μια ανακεφαλαίωση των σημαντικότερων παραμέτρων του, και αφήνει το τελικό συμπέρασμα στον αναγνώστη.
Από την άλλη, στο θέμα της δίκης, στο θέμα της "επίσημης λύσης" ο Κήλυ είναι απόλυτος και ξεκάθαρος. Η δίκη ήταν στημμένη, μια σκευωρία δίχως ίχνος αλήθειας, όλοι οι κατηγορούμενοι (κι ειδικά ο Στακτόπουλος που την πλήρωσε τελικά) είναι εντελώς αθώοι κι αντίθετα ένοχοι είναι όλοι όσοι οργάνωσαν και συγκάλυψαν αυτή την ιστορία. Για αυτή του την θέση δίνει εκατοντάδες συντριπτικά επιχειρήματα, χωρίς να αφήνει έστω και την παραμικρή υπόνοια για το αντίθετο. Και αυτά έχει σημασία πως δεν προέρχονται από κάποιον ιδεολογικά προκατειλημμένο και ύποπτο για μεροληψία ενάντια στο κράτος, από κάποιον αριστερό. Ο Κήλυ γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Θεσσαλονίκη (για αυτό και ξέρει την ελληνική πραγματικότητα), όντας αμερικάνος αστός που στην συνέχεια θα έφευγε στις ΗΠΑ για να γίνει καθηγητής πανεπιστημίου. Για αυτό και η διαφαινόμενη δυσφορία του σε όλο το βιβλίο για τους χειρισμούς του θέματος έχει κάποια ηθική χροιά. Γιατί, όπως αναφέρει με εμφανή πικρία ο ίδιος στην εισαγωγή, όταν ξεκίνησε να ασχολείται με την υπόθεση Πολκ "ακόμα και μετά το Ουότεργκειτ, εξακολουθούσα να πιστεύω πως οι αμερικάνοι διπλωμάτες ήταν στην πλειοψηφία τους άνθρωποι έντιμοι οι οποίοι, παρά τους αυξανόμενους περιορισμούς κάτω από τους οποιούς δούλευαν, είχαν δεσμευτεί να σέβονται τον όρκο τους και να υποστηρίζουν τις δημοκρατικές άρχες, μεταξύ των οποίων ήταν και τα ατομικά δικαιώματα των πολιτών...".
Συνολικά, και για να μην πλατειάζω άλλο, ένα βιβλίο που είναι κατά 40% αστυνομικό μυθιστόρημα, κατά 40% σκιαγράφηση και πολιτική ανάλυση ενός πολύ ενδιαφέροντος κομματιού της ελληνικής πραγματικότητας την σκοτεινή περίοδο του 1948-49 και κατά 20% γραφειοκρατικό έγγραφο. Αυτό το τελευταίο είναι και το μόνο που με χάλασε στο βιβλίο. Η σχολαστικότητα του συγγραφέα κατά διαστήματα καταντάει κουραστική. Από τις 550 σελίδες του βιβλίου, θα μπορούσε άνετα να συμπυκνώσει το κείμενο του αφαιρώντας τις 100 χωρίς να χάσει σημαντικό μέρος από την ουσία της υπόθεσης. Από την άλλη μεριά, δέχομαι πως σε μία υπόθεση που 60 χρόνια μετά παραμένει ανεξιχνίαστη ο άνθρωπος που ίσως την ξέρει καλύτερα από όλους σήμερα (αφού οι πρωταγωνιστές έχουν πεθάνει) δεν δικαιούται να αφαιρέσει ούτε την παραμικρή λεπτομέρεια από την αφήγηση του. Δεν ξέρω, πάντως είτε έτσι είτε αλλιώς, παραμένει ένα απολαυστικό και συνάμα πολυεπίπεδο ανάγνωσμα.
Υ.Γ.
Η χήρα του Στακτόπουλου έκανε για 4η φορά αίτηση αναψηλάφισης της δίκης στον άρειο πάγο το 2008...παρά την κοινή αποδοχή της αθωότητας του, αυτή απορρίφθηκε για 4η φορά...η συντεχνία των αρεοπαγιτών επιμένει να προτάσσει το αλάθητο της (κι αν η υπόθεση Πολκ είναι παλιά, αυτό το αίσχος είναι επίκαιρο και φρέσκο)....
Bιβλίο 1 - Jonathan Wilson, Inverting the pyramid
με υπότιτλο "the history of football tactics"...o κύριος αυτός είναι αρθρογράφος του Guardian με ειδικότητα στον σχολιασμό ποδοσφαιρικών αγώνων λίγο πιο πέρα από αυτό που μπορεί να δει ο καθημερινός άνθρωπος...επιπλέον, αν και Άγγλος είναι από τους μεγαλύτερους επικριτές του αγγλικού ψωνίσματος που τους επιτρέπει ακόμα να θεωρούν τον εαυτό τους φαβορί...το βιβλίο έχει μια πάρα πολύ ελαφριά στόχευση προς το κοινό της χώρας του αλλά αυτή είναι τόσο μικρή που δεν γίνεται ενοχλητική σε οποιονδήποτε μη-ανήκοντα στο Ηνωμένο Βασίλειο που αποφασίζει να το διαβάσει...άλλωστε, προκειμένου να το γράψει χρησιμοποίησε την βοήθεια "συνεργείων" από τις Ιταλία, Ισπανία, Γαλλία, Γερμανία, Βραζιλία, Αργεντινή, Ολλανδία, Σκοτία, Ουκρανία, Ρωσία, Ουγγαρία, το καθένα αποτελούμενο από ειδικευμένους αθλητικογράφους στην ιστορία του ποδοσφαίρου της χώρας τους...
μέσα στις σελίδες του ζωντανεύουν ιστορίες ξεχασμένες από δεκαετίες, από αυτές που συζητάνε το είδους των ανθρώπων που ανήκω όταν βρίσκονται παρέα με ζύθο και ομοίους τους, ενώ δίνονται εκπληκτικά λογικές εξηγήσεις που αρκετές φορές φτάνουν στην σφαίρα της πολιτικής και ορισμένες φορές αγγίζουν αυτήν της φιλοσοφίας για κάθε κενό που θα μπορούσε να έχει κάποιος για την παγκόσμια εξέλιξη του ποδοσφαίρου....από το πως προήλθε η διαφοροποίηση του ράγκμπι με το ποδόσφαιρο (το γράφω αυτό γιατί είναι δυο γραμμές η απάντηση: το ράγκμπι ήταν στην πραγματικότητα το ίδιο παιχνίδι με αυτό που παίζαν τον μεσαίωνα αλλά περιορισμένο στην περιορισμένη έκταση ενός γηπέδου κάποιου πανεπιστημίου...το κακό ήταν πως κάποια πανεπιστήμια που βρίσκονταν στα κέντρα πόλεων είχαν πολύ μικρές εκτάσεις, και αυτές χωρίς χώμα...το να παίξεις ράγκμπι σε τσιμέντο είναι αδύνατο...οπότε κόψαν τις καφρίλες του ράγκμπι που θα οδηγούσαν σε σπασμένα κόκαλα και έτσι γεννήθηκε το ποδόσφαιρο), μέχρι το γιατί η Βραζιλία απέκτησε το στυλ παιχνιδιού που την χαρακτηρίζει και πως η Αργεντινή σταδιακά διαφοροποιήθηκε από αυτό, από το πως προέκυψε το πρώτο σύστημα 1-2-7 μέχρι τι είναι, ποιος ανακάλυψε και ποια η εξέλιξη του Κατενάτσιο και λοιπά και λοιπά...και όλα αυτά εμπλουτισμένα με απίστευτα γαμάτες περίεργες ιστορίες (όπως το ότι κάποτε η Δυναμό Κιέβου του μεγάλου προπονητή Βικτόρ Μάσλοβ είχε αποκλειστεί κατά την διάρκεια της προετοιμασίας σε ένα αεροδρόμιο και οι συνθήκες δεν της επέτρεπαν να φύγει, μέχρι που ο Μάσλοβ τσατίστηκε και κατέβασε την ομάδα απ΄το αεροπλάνο και παρήγγειλε φαγητό για αυτόν και ένα ποτήρι βότκα για κάθε παίχτη, οπότε τους ζήτησε όλους να πιουν σε μια καλή χρονιά της Δυναμό και όλοι ήπιαν εκτός από έναν επιθετικό ονόματι Βαλερί Λομπανόφσκι ο οποίος έχοντας ο ίδιος απίστευτη αυτοπειθαρχία ζούσε περίπου ασκητική ζωή και δεν ενέκρινε τέτοιου είδους συμπεριφορές και δεν ήπιε παρά το ότι επέμενε πεισματικά ο προπονητής, με αποτέλεσμα μετά από αυτό να πέσει σε δυσμένεια και να φύγει από την ομάδα) και με εξηγήσεις των ίδιων των πρωταγωνιστών...
εντάξει, έχει και 24 σελίδες για το πως έφτασε η Αγγλία στην κατάκτηση του μουντιάλ του 66, αλλά έχει και 30 σελίδες αφιερωμένες στην Ουγγαρία του 50, 17 για την Αυστρία του μεσοπολέμου, για να μην πω για τις 10 για το ποδόσφαιρο της ΕΣΣΔ της δεκαετίας του 40...όπως και να χει, συνολικά είναι ένα ευαγγέλιο του ποδοσφαίρου γραμμένο με γλαφυρό τρόπο από έναν άνθρωπο που ξέρει ποδόσφαιρο, αγαπάει το ποδόσφαιρο και μπορεί να κάνει ακόμα και τον πιο αδιάφορο με το άθλημα να γίνει φανατικός θεατής αυτού...αγοράστε το, δανειστείτε το (όχι από μένα), κλέψτε το, τέλος πάντων, πάρτε το με όποιον τρόπο...
Υ.Γ.
τα αγγλικά που χρειάζονται για να το διαβάσετε είναι στο επίπεδο το δικό μου, ήτοι μέτριο προς καλό, δηλαδής να ξέρεις όλες τις "κλασσικά" χρησιμοποιούμενες λέξεις και ένα κάποιο δείγμα από τις υπόλοιπες ώστε να πιάνεις από τα συμφραζόμενα όσες προτάσεις χάνεις...όχι τίποτα το ιδιαίτερο δηλαδή...το βιβλίο έχει μεταφραστεί και στα ελληνικά αλλά την εισαγωγή στην μετάφραση έχει γράψει ο Καρπετόπουλος, και θα προτιμούσα να δώσω τον πούτσο μου να τον ροκανίσει κάστορας από το να δώσω ένα σεντ για κάτι που συμμετέχει αυτός ο τύπος...
μέσα στις σελίδες του ζωντανεύουν ιστορίες ξεχασμένες από δεκαετίες, από αυτές που συζητάνε το είδους των ανθρώπων που ανήκω όταν βρίσκονται παρέα με ζύθο και ομοίους τους, ενώ δίνονται εκπληκτικά λογικές εξηγήσεις που αρκετές φορές φτάνουν στην σφαίρα της πολιτικής και ορισμένες φορές αγγίζουν αυτήν της φιλοσοφίας για κάθε κενό που θα μπορούσε να έχει κάποιος για την παγκόσμια εξέλιξη του ποδοσφαίρου....από το πως προήλθε η διαφοροποίηση του ράγκμπι με το ποδόσφαιρο (το γράφω αυτό γιατί είναι δυο γραμμές η απάντηση: το ράγκμπι ήταν στην πραγματικότητα το ίδιο παιχνίδι με αυτό που παίζαν τον μεσαίωνα αλλά περιορισμένο στην περιορισμένη έκταση ενός γηπέδου κάποιου πανεπιστημίου...το κακό ήταν πως κάποια πανεπιστήμια που βρίσκονταν στα κέντρα πόλεων είχαν πολύ μικρές εκτάσεις, και αυτές χωρίς χώμα...το να παίξεις ράγκμπι σε τσιμέντο είναι αδύνατο...οπότε κόψαν τις καφρίλες του ράγκμπι που θα οδηγούσαν σε σπασμένα κόκαλα και έτσι γεννήθηκε το ποδόσφαιρο), μέχρι το γιατί η Βραζιλία απέκτησε το στυλ παιχνιδιού που την χαρακτηρίζει και πως η Αργεντινή σταδιακά διαφοροποιήθηκε από αυτό, από το πως προέκυψε το πρώτο σύστημα 1-2-7 μέχρι τι είναι, ποιος ανακάλυψε και ποια η εξέλιξη του Κατενάτσιο και λοιπά και λοιπά...και όλα αυτά εμπλουτισμένα με απίστευτα γαμάτες περίεργες ιστορίες (όπως το ότι κάποτε η Δυναμό Κιέβου του μεγάλου προπονητή Βικτόρ Μάσλοβ είχε αποκλειστεί κατά την διάρκεια της προετοιμασίας σε ένα αεροδρόμιο και οι συνθήκες δεν της επέτρεπαν να φύγει, μέχρι που ο Μάσλοβ τσατίστηκε και κατέβασε την ομάδα απ΄το αεροπλάνο και παρήγγειλε φαγητό για αυτόν και ένα ποτήρι βότκα για κάθε παίχτη, οπότε τους ζήτησε όλους να πιουν σε μια καλή χρονιά της Δυναμό και όλοι ήπιαν εκτός από έναν επιθετικό ονόματι Βαλερί Λομπανόφσκι ο οποίος έχοντας ο ίδιος απίστευτη αυτοπειθαρχία ζούσε περίπου ασκητική ζωή και δεν ενέκρινε τέτοιου είδους συμπεριφορές και δεν ήπιε παρά το ότι επέμενε πεισματικά ο προπονητής, με αποτέλεσμα μετά από αυτό να πέσει σε δυσμένεια και να φύγει από την ομάδα) και με εξηγήσεις των ίδιων των πρωταγωνιστών...
εντάξει, έχει και 24 σελίδες για το πως έφτασε η Αγγλία στην κατάκτηση του μουντιάλ του 66, αλλά έχει και 30 σελίδες αφιερωμένες στην Ουγγαρία του 50, 17 για την Αυστρία του μεσοπολέμου, για να μην πω για τις 10 για το ποδόσφαιρο της ΕΣΣΔ της δεκαετίας του 40...όπως και να χει, συνολικά είναι ένα ευαγγέλιο του ποδοσφαίρου γραμμένο με γλαφυρό τρόπο από έναν άνθρωπο που ξέρει ποδόσφαιρο, αγαπάει το ποδόσφαιρο και μπορεί να κάνει ακόμα και τον πιο αδιάφορο με το άθλημα να γίνει φανατικός θεατής αυτού...αγοράστε το, δανειστείτε το (όχι από μένα), κλέψτε το, τέλος πάντων, πάρτε το με όποιον τρόπο...
Υ.Γ.
τα αγγλικά που χρειάζονται για να το διαβάσετε είναι στο επίπεδο το δικό μου, ήτοι μέτριο προς καλό, δηλαδής να ξέρεις όλες τις "κλασσικά" χρησιμοποιούμενες λέξεις και ένα κάποιο δείγμα από τις υπόλοιπες ώστε να πιάνεις από τα συμφραζόμενα όσες προτάσεις χάνεις...όχι τίποτα το ιδιαίτερο δηλαδή...το βιβλίο έχει μεταφραστεί και στα ελληνικά αλλά την εισαγωγή στην μετάφραση έχει γράψει ο Καρπετόπουλος, και θα προτιμούσα να δώσω τον πούτσο μου να τον ροκανίσει κάστορας από το να δώσω ένα σεντ για κάτι που συμμετέχει αυτός ο τύπος...
Τρίτη 2 Νοεμβρίου 2010
Μουσική 4 - Crazy World of Arthur Brown
ο Αρτούρος Καφές είναι από τους πιο μορφωμένους ανθρώπους στην ιστορία της ροκ...έχει 2 πτυχία, στην φιλοσοφία και την νομική, και ένα μεταπτυχιακό στην διοίκηση επιχειρήσεων που το έκανε όταν εγκατέλειψε την μουσική του καριέρα στα μέσα των 70ς...ίσως η μόρφωση του να τον βοήθησε να συλλάβει μια πολύ απλή αλλά ιδιοφυή ιδέα, πως ο "φόβος" των αστών προς την καινούργια τότε μουσική θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί ως μέσο διαφήμισης της...έτσι, στην πολύ σύντομη διαδρομή του στην ροκ (ξεκίνησε το 1967 και είχε ήδη παρακμάσει στα 1969) κατέφυγε σε διάφορα "καραγκιοζιλίκια", τα οποία με τον χρόνο γίνοταν όλο και πιο προκλητικά, ενώ ταυτόχρονα μέσω της πρόκλησης κατάφερνε και περνούσε υπογείως και τις φιλοσοφικο-κοινωνικές του ιδέες...π.χ., ενώ ήταν δηλωμένος άθεος ήταν από τους πρώτους (ίσως ο πρώτος) που το έπαιξε εμμέσως πλην σαφώς σατανιστής, μιλώντας συνεχώς για κόλαση, φωτιές, σατανάδες, αμαρτίες κλπ., ενώ σύντομα ξεκίνησε στις συναυλίες του να προσωμοιώνει την κόλαση ανάβοντας φωτιές στην σκηνή, και στους χώρους που έπαιζε και φτάνοντας την θερμοκρασία σε επικίνδυνα υψηλά σημεία (σε αρκετές περιπτώσεις κίνδυνεψε ακόμα και ο ίδιος και είναι θαύμα πως δεν κάηκε κανείς από τις μαλακίες του)...ταυτόχρονα απόκτησε μια εκκεντρική εμφάνιση (με κάτι μάσκες, φλεγόμενα κράνη και λοιπές μπούρδες) και κυκλοφορούσε ανά την Αγγλία ως το πιο καλτ θέαμα της εποχής.
Εκείνα τα 2 χρόνια, από το 1967 ως το 1969 ο Arthur Brown ήταν από τα πιο περηζήτητα θεάματα για τους πιτσιρικάδες, αλλά ταυτόχρονα και από τα πιο απαγορευμένα, από τα πιο μισητά για τους γονείς των θεατών του. Οι φήμες περί σατανισμού και διάφορες άλλες σαχλαμάρες είχαν γίνει πιστευτές και από κάποιος μουσικούς με αποτέλεσμα να υπάρχουν μπάντες που να αρνούνται να εμφανιστούν μαζί με τους Crazy World of Arthur Brown αν και υπάρχει και η άποψη πως στην πραγματικότητα περισσότερο φοβόνταν τις φωτιές που όσο περνούσε ο καιρός τόσο περισσότερο τις χρησιμοποιούσε όπου εμφανιζόταν. Εκείνη την εποχή ο Αρθούρος έφτασε στο απόγειο της δόξας του κυκλοφορώντας το 1968 τον πρώτο (και τελευταίο) ομώνυμο δίσκο των Crazy World of Arthur Brown. όπου το χιτάκι "Fire" έφτασε στο Νο 1 της Αγγλίας. Τότε έκανε και μια παγκόσμια περιοδεία και γύρισε στην Αγγλία, για να συνεχίσει με την μπάντα του ή τουλάχιστον έτσι νόμιζε. Όταν γύρισαν οι Vincent Crane και Carl Palmer την έκαναν για άλλες πολιτείες και ο Brown έμεινε χωρίς μουσικούς. Αφού ξεκουράστηκε για λίγο έφτιαξε τους Arthur Brown Kingdom Come οι οποίοι δεν κατάφεραν να είναι παραπάνω από μια σκία του πολύ κοντινού παρελθόντος. Ο Arthur Brown προσπάθησε να γίνει ακόμα πιο ακραίος (π.χ. άρχισε να σταυρώνεται στην σκηνή) και αυτό τον κράτησε ως μια καλή επιλογή για live για ένα περιορισμένο κοινό που γούσταρε καλτ, αλλά ποτέ δεν μπόρεσε να φτάσει την πρώτη του επιτυχία, κυρίως εξαιτίας του δυσαναπληρωτού κενού που άφησαν οι μουσικάρες που είχε στο πρώτο του συγκρότημα. Μετά από 3 μέτριους ως κακούς δίσκους με τους Kingdom Come ο Arthur Brown αποσύρθηκε στα μέσα της δεκαετίας του '70 και περιορίστηκε σε γκεστ εμφανίσεις (ενώ τότε έκανε μεταπτυχιακό στην διοίκηση επιχειρήσεων και έγινε γιάπις για κάποια χρόνια)
Παρά τα ελάχιστα χρόνια που κράτησε και τον μόλις 1 σημαντικό δίσκο που έβγαλε ο Arthur Brown είχε δυσάνολογα μεγάλη επιρροή στην ροκ. Στην πραγματικότητα ήταν ο πρώτος που χρησιμοποιήσε την ευθεία "πρόκληση" στο κατεστημένο αγγίζοντας θέματα taboo για την κοινωνία. Θα μπορούσε να θεωρηθεί μαθητής του Screamin' Jay Hawkins αλλά ο τελευταίος ηταν "καραγκιοζάκος" περισσότερο σαν από δευτέρου βαθμού αντίδραση προς την προκαταλήψεις της αμερικάνικης κοινωνίας (πως οι ΠΑΟΚτσήδες βάλαν βουλγάρικη σημαία από αντίδραση στο "βούλγαροι" των χαμουτζήδων, κάπως έτσι και ο Hawkins ήταν σαν να έλεγε "ναι ρε μαλάκες λευκοί, είμαι πίθηκος"). Αυτό κάπου τον έσωζε όμως γιατί υπήρχαν λευκοί που του συγχωρούσαν τα καραγκιοζιλίκια ακριβώς γιατί ήταν μάυρος. Αντίθετα, ο Arthur Brown ήταν πιο αφοσιωμένος καραγκιοζάκος, προκαλούσε γνωρίζοντας πως δεν υπάρχει τίποτα να τον δικαιολογήσει, έβγαινε και το παιζε σατανιστής και μάγος και της παναγιάς τα μάτια γνωρίζοντας πως έτσι πάει σε απόλυτη κόντρα με την ηθική της κοινωνίας. Για αυτό και πολλοί σύγχρονοι ομοειδείς καλλιτέχνες τον θεωρούν δάσκαλο τους. Ο Bruce Dickinson έχει δηλώσει πως αν δεν υπήρχε o Arthur Brown δεν θα γινόταν ποτέ τραγουδιστής και πως όταν ήταν πιτσιρικάς αυτό που ήθελε ήταν να τραγουδάει σαν αυτόν, ενώ επιρροές έχουν αναγνωρίσει δεκάδες διαφορετικοί καλλιτέχνες, από τον Peter Gabriel μέχρι τον Marilyn Manson. Τα τελευταία χρόνια ο Arthur Brown, παρά το ότι πλησιάζει τα 70, έχει ξαναβγεί στο κουρμπέτι και δίνει διάφορα live ανά τον κόσμο.
μια μικρή συνέντευξη στην Βέλγικη τηλεόραση...και γαμώ τα παιδιά ο Αρθούρος
η καλύτερη εκτέλση του I put a spell on you...στο κομμάτι το εκπληκτικό οργανάκι του (μετέπειτα ηγετικού μέλους των Atomic Rooster) Vincent Crane δημιουργεί μια σπούκι ατμόσφαιρα ενώ ο Carl Palmer (των Atomic Rooster αλλά κυρίως των ELP) σπέρνει στα ντράμς συνοδεύοντας τον Arthur Brown που δίνει στα φωνητικά την κορυφαία περφόρμανς της ζωής του...η αντίστοιχη εκτέλεση των Creedence έχει μουσικότητα, του Screamin' Jay Hawkins θεατρικότητα, η συκγεκριμένη καταφέρνει να τα συνδυάσει και τα δύο...
Εκείνα τα 2 χρόνια, από το 1967 ως το 1969 ο Arthur Brown ήταν από τα πιο περηζήτητα θεάματα για τους πιτσιρικάδες, αλλά ταυτόχρονα και από τα πιο απαγορευμένα, από τα πιο μισητά για τους γονείς των θεατών του. Οι φήμες περί σατανισμού και διάφορες άλλες σαχλαμάρες είχαν γίνει πιστευτές και από κάποιος μουσικούς με αποτέλεσμα να υπάρχουν μπάντες που να αρνούνται να εμφανιστούν μαζί με τους Crazy World of Arthur Brown αν και υπάρχει και η άποψη πως στην πραγματικότητα περισσότερο φοβόνταν τις φωτιές που όσο περνούσε ο καιρός τόσο περισσότερο τις χρησιμοποιούσε όπου εμφανιζόταν. Εκείνη την εποχή ο Αρθούρος έφτασε στο απόγειο της δόξας του κυκλοφορώντας το 1968 τον πρώτο (και τελευταίο) ομώνυμο δίσκο των Crazy World of Arthur Brown. όπου το χιτάκι "Fire" έφτασε στο Νο 1 της Αγγλίας. Τότε έκανε και μια παγκόσμια περιοδεία και γύρισε στην Αγγλία, για να συνεχίσει με την μπάντα του ή τουλάχιστον έτσι νόμιζε. Όταν γύρισαν οι Vincent Crane και Carl Palmer την έκαναν για άλλες πολιτείες και ο Brown έμεινε χωρίς μουσικούς. Αφού ξεκουράστηκε για λίγο έφτιαξε τους Arthur Brown Kingdom Come οι οποίοι δεν κατάφεραν να είναι παραπάνω από μια σκία του πολύ κοντινού παρελθόντος. Ο Arthur Brown προσπάθησε να γίνει ακόμα πιο ακραίος (π.χ. άρχισε να σταυρώνεται στην σκηνή) και αυτό τον κράτησε ως μια καλή επιλογή για live για ένα περιορισμένο κοινό που γούσταρε καλτ, αλλά ποτέ δεν μπόρεσε να φτάσει την πρώτη του επιτυχία, κυρίως εξαιτίας του δυσαναπληρωτού κενού που άφησαν οι μουσικάρες που είχε στο πρώτο του συγκρότημα. Μετά από 3 μέτριους ως κακούς δίσκους με τους Kingdom Come ο Arthur Brown αποσύρθηκε στα μέσα της δεκαετίας του '70 και περιορίστηκε σε γκεστ εμφανίσεις (ενώ τότε έκανε μεταπτυχιακό στην διοίκηση επιχειρήσεων και έγινε γιάπις για κάποια χρόνια)
Παρά τα ελάχιστα χρόνια που κράτησε και τον μόλις 1 σημαντικό δίσκο που έβγαλε ο Arthur Brown είχε δυσάνολογα μεγάλη επιρροή στην ροκ. Στην πραγματικότητα ήταν ο πρώτος που χρησιμοποιήσε την ευθεία "πρόκληση" στο κατεστημένο αγγίζοντας θέματα taboo για την κοινωνία. Θα μπορούσε να θεωρηθεί μαθητής του Screamin' Jay Hawkins αλλά ο τελευταίος ηταν "καραγκιοζάκος" περισσότερο σαν από δευτέρου βαθμού αντίδραση προς την προκαταλήψεις της αμερικάνικης κοινωνίας (πως οι ΠΑΟΚτσήδες βάλαν βουλγάρικη σημαία από αντίδραση στο "βούλγαροι" των χαμουτζήδων, κάπως έτσι και ο Hawkins ήταν σαν να έλεγε "ναι ρε μαλάκες λευκοί, είμαι πίθηκος"). Αυτό κάπου τον έσωζε όμως γιατί υπήρχαν λευκοί που του συγχωρούσαν τα καραγκιοζιλίκια ακριβώς γιατί ήταν μάυρος. Αντίθετα, ο Arthur Brown ήταν πιο αφοσιωμένος καραγκιοζάκος, προκαλούσε γνωρίζοντας πως δεν υπάρχει τίποτα να τον δικαιολογήσει, έβγαινε και το παιζε σατανιστής και μάγος και της παναγιάς τα μάτια γνωρίζοντας πως έτσι πάει σε απόλυτη κόντρα με την ηθική της κοινωνίας. Για αυτό και πολλοί σύγχρονοι ομοειδείς καλλιτέχνες τον θεωρούν δάσκαλο τους. Ο Bruce Dickinson έχει δηλώσει πως αν δεν υπήρχε o Arthur Brown δεν θα γινόταν ποτέ τραγουδιστής και πως όταν ήταν πιτσιρικάς αυτό που ήθελε ήταν να τραγουδάει σαν αυτόν, ενώ επιρροές έχουν αναγνωρίσει δεκάδες διαφορετικοί καλλιτέχνες, από τον Peter Gabriel μέχρι τον Marilyn Manson. Τα τελευταία χρόνια ο Arthur Brown, παρά το ότι πλησιάζει τα 70, έχει ξαναβγεί στο κουρμπέτι και δίνει διάφορα live ανά τον κόσμο.
μια μικρή συνέντευξη στην Βέλγικη τηλεόραση...και γαμώ τα παιδιά ο Αρθούρος
η καλύτερη εκτέλση του I put a spell on you...στο κομμάτι το εκπληκτικό οργανάκι του (μετέπειτα ηγετικού μέλους των Atomic Rooster) Vincent Crane δημιουργεί μια σπούκι ατμόσφαιρα ενώ ο Carl Palmer (των Atomic Rooster αλλά κυρίως των ELP) σπέρνει στα ντράμς συνοδεύοντας τον Arthur Brown που δίνει στα φωνητικά την κορυφαία περφόρμανς της ζωής του...η αντίστοιχη εκτέλεση των Creedence έχει μουσικότητα, του Screamin' Jay Hawkins θεατρικότητα, η συκγεκριμένη καταφέρνει να τα συνδυάσει και τα δύο...
Μουσική 3 - Organisation / Kraftwerk
Στα τέλη της δεκαετίας του '60 υπήρξε ένα βραχύβιο μουσικό σχήμα με το όνομα Organisation, το οποίο μάλιστα κυκλοφόρησε έναν δίσκο (Tone Float) το 1969. Ήταν βραχύβιο γιατί διαλύθηκε ευθύς αμέσως μετά την κυκλοφορία του Tone Float, για να σχηματίσουν (σχεδόν όλα) τα ίδια μέλη μία καινούργια μπάντα με τελείως διαφορετικά μουσικά γούστα, που έγινε παγκοσμίως γνωστή ως Kraftwerk.
Η μουσική που χαρακτηρίζει τους Organisation δεν έχει καμία σχέση με αυτό που περιμένει κάποιος όταν ακούει πως ήταν οι ίδιοι οι Kraftwerk. Π.χ. δεν είναι μουσική που κυριαρχείται από τα συνθεσάιζερ, δεν είναι μπιτάτη, δεν είναι ηλεκτρονική, είναι πειραματική, είναι αυτοσχεδιαστική, με πολλά κρουστά και επιρροές από ανατολή κλπ.
Η ειρωνεία είναι πως οι Kraftwerk άφησαν αυτά τα μονοπάτια ώστε να συμβαδίσουν με την εποχή τους, όντας ένα από τα πρώτα συγκροτήματα που έβγαλε ηλεκτρονική μουσική. Σαράντα χρόνια μετά, τα "σύγχρονα με την εποχή τους", synthesizer-orientated ηλεκτροπόπ τραγούδια τους ακούγονται εντελώς ξεπερασμένα, φτιαγμένα ίσως μόνο για κάποιο μουσείο εξέλιξης της ηλεκτρονικής μουσικής, αντίθετα με το Tone Float που παραμένει φρέσκο σαν να βγήκε μόλις από τον φούρνο...
Η μουσική που χαρακτηρίζει τους Organisation δεν έχει καμία σχέση με αυτό που περιμένει κάποιος όταν ακούει πως ήταν οι ίδιοι οι Kraftwerk. Π.χ. δεν είναι μουσική που κυριαρχείται από τα συνθεσάιζερ, δεν είναι μπιτάτη, δεν είναι ηλεκτρονική, είναι πειραματική, είναι αυτοσχεδιαστική, με πολλά κρουστά και επιρροές από ανατολή κλπ.
Η ειρωνεία είναι πως οι Kraftwerk άφησαν αυτά τα μονοπάτια ώστε να συμβαδίσουν με την εποχή τους, όντας ένα από τα πρώτα συγκροτήματα που έβγαλε ηλεκτρονική μουσική. Σαράντα χρόνια μετά, τα "σύγχρονα με την εποχή τους", synthesizer-orientated ηλεκτροπόπ τραγούδια τους ακούγονται εντελώς ξεπερασμένα, φτιαγμένα ίσως μόνο για κάποιο μουσείο εξέλιξης της ηλεκτρονικής μουσικής, αντίθετα με το Tone Float που παραμένει φρέσκο σαν να βγήκε μόλις από τον φούρνο...
Εγγραφή σε:
Σχόλια (Atom)