και ευρωπαικές, ακόμα και δυτικο-ευρωπαικές, χώρες τα κατάφεραν χειρότερα από την Ελλάδα στο ροκ..και μία από αυτές είναι σίγουρα η Αυστρία...εξαιρουμένων των Eela Craig που είχαν κάτι να πουν και των ελάσσονων Ixthulu και Kyrie Eleison (πως λένε "Panagia Voitha", κάπως έτσι), δεν έχει τίποτα άλλο...όμως, ακόμα και οι Eela Craig ήταν από το Λιντς, η Βιέννη παρά το μουσικό της παρελθόν (ή ίσως εξαιτίας του) δεν υπήρξε ποτέ στο ροκ...εκτός από 1 δίσκο, τον καλύτερο που βγήκε όχι μόνο από την Βιέννη αλλά γενικότερα από την Αυστρία, τον μόνο που ακούγεται για λόγους πέρα των εγκυκλοπαιδικών, δηλαδή όχι ως αξιοπερίεργο "κοίτα να δεις, αυτοί είναι από την Αυστρία", αλλά γιατί πραγματικά η μουσική του αξίζει...ο δίσκος λέγεται Paternoster και προέρχεται από ένα βραχύβιο συγκρότημα με το ίδιο όνομα και το οποίο δεν κράτησε πάνω από 2 χρόνια, στις αρχές των 70ς....
περίεργος, απόκοσμος, καταθλιπτικός, αυτοκτονικός, άρρωστος, είναι λίγοι μόνο από τους χαρακτηρισμούς που του αποδίδονται ή θα μπορούσαν να του αποδοθούν στην προσπάθεια να προβάλλουν την μουσική του Paternoster στα μέτρα της κοινής λογικής...είναι αλήθεια πως υπάρχει ένα ασυνήθιστο μείγμα που δεν θα μπορούσε να μην οδηγήσει στην φαιδρότητα αν δεν συνόδευονταν από την ιδιοφυία...από την μία μεριά ένα κλίμα καθολικής εκκλήσίας με το Hammond οργανάκι που θα ήθελε να μοιάζει με Μπαχ, όπως το δίδαξε πρώτος ο John Lord των Deep Purple...από την άλλη τα φωνητικά που επίσης κλίνουν προς αυτό, αν και μάλλον περισσότερο προς μια αιρετική ή διεστραμμένη εκδοχή του εκκλησιάσματος...κι από πίσω κιθάρες να χάνονται κατά την παράδοση της ψυχεδέλειας, διαμορφόνοντας ένα ιδιαίτερο κλίμα μέσα στο οποίο έρχονται να ανθίσουν οι απαισιόδοξοι μέχρι κόψιμο φλέβας στίχοι των Paternoster...
έχω διαβάσει κριτική η οποία καταλήγει στο "ένας υπέροχος δίσκος, για όσους δεν έχουν τάσεις αυτοκτονίας"...δεν συμφωνώ με τόσο ακραία δήλωση η οποία και αποκρύπτει τα, λίγα μεν υπαρκτά δε, ανάλαφρα περάσματα και είναι εν μέρει διαμορφωμένη από την δεδηλωμένη αθεία του, και ειδικά στο καλύτερο τραγούδι του, τον αθειστικό ύμνο "the pope is wrong"...από την άλλη, μπορεί να υπάρχουν και σκοτεινότερα πράματα στην ροκ, αλλά αυτό δε σημαίνει πως δεν είναι βουτηγμένο σε μια κάποια καταχνιά του χείριστου είδους, από το είδος της μουντίλας που νιώθεις όταν βγαίνεις κάποια μέρα από το σπίτι χωρίς να αποφύγεις να σκεφτείς "σήμερα κάτι κακό θα συμβεί"...συνολικά, όχι ένας από τους δίσκους που θα τον άκουγες κάθε μέρα, αλλά που σίγουρα έχει τις μέρες του...ειδικά το φθινόπωρο...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου