Η πρώτη λέξη που συναντάει κάποιος για τον Άουμπ όταν ψάχνει την βιογραφία του είναι πως ήταν φίλος του Μπουνιουέλ και του Νταλί, δείγμα πως μάλλον δεν πρόκειται και για τον πιο αυτόφωτα αξιόλογο καλλιτέχνη. Οι "παραδειγματικοί φόνοι" του είναι το πιο γνωστό βιβλίο του, ένα διασκεδαστικό, sui generis βιβλίο χωρίς με κανένα τρόπο να είναι αριστούργημα.
Δεν υπάρχει υπόθεση. Το βιβλίο είναι μια συλλογή σύντομων (συνήθως μερικών σειρών) περιγραφών δολοφονιών, ειδομένες από την μεριά του δολοφόνου, ο οποίος εξηγεί τον λόγο που το έκανε. Ο λόγος αυτός ανήκει σχεδόν πάντα σε καθημερινά πράγματα που συνηθίζεται να μας εκνευρίζουν, σε βαθμό που μας κάνουν να κάνουμε μαύρες σκέψεις για άλλους που μπορεί να φτάνουν μέχρι τον φόνο, αλλά που ποτέ δεν γίνονται πραγματικότητα. Μαύρο χιούμορ, ανάλαφρη γραφή, γενικά, ένα βιβλίο για να προσφέρει ένα ευχάριστο απόγευμα αφήνοντας μια ευχάριστη ανάμνηση, όχι όμως κάτι παραπάνω.
απόσπασμα, δύο από τους φόνους:
1.
Εγώ είμαι απόλυτα ακριβής στα ραντεβού μου, δεν έχω αργήσει ποτέ. Ας πούμε είναι η μανία μου. Κι είχα ραντεβού. Είχα ραντεβού και πεινούσα. Το ραντεβού ήταν πολύ σημαντικό, μα ο σερβιτόρος αργούσε πολύ, αργούσε να με σερβίρει, κι εγώ βιαζόμουν, βιαζόμουν πολύ, κι εκείνος μου απαντούσε ανόρεχτα, χωρίς να δείχνει την παραμικρή κατανόηση στην βιασύνη μου, οπότε κι εγώ δεν είχα άλλη λύση απ' το να τον χτυπήσω στο κεφάλι. Θα μου πείτε πως το παράκανα. Για σκεφτείτε, όμως: ανάμεσα στο πρώτο πιάτο και στο δεύτερο έκανε δεκαεπτά λεπτά ακριβώς. Καταλαβαίνετε τι σημαίνει να περιμένεις ένα...δύο...τρία...δεκαεπτά λεπτά, να κοιτάς το δείκτη του ρολογιού σου να φέρνει γύρους κι άλλους γύρους; Το ραντεβού κινδύνευε να τιναχτεί στον αέρα. Κι αυτός ο ευλογημένος δεν προσπάθησε καθόλου να αμυνθεί. Δε θέλω να τον θυμάμαι.
2.
Ήταν ηλίθιος. Του εξήγησα τρεις φορές πως να πάει, όσο πιο καθαρά μπορούσα. Κι ήταν απλούστατο: δεν είχε παρά να πάρει την Ρεφόρμα, να μετρήσει πέντε καθέτους και να περάσει απέναντι. Τρεις φορές μου επανέλαβε τις οδηγίες μου, μπερδεύτηκε και τις τρεις. Του έκανα ένα λεπτομερές σχεδιάγραμμα. Έμεινε να με κοιτάζει σαν χάνος:
"Και μετά;"
Και σήκωσε τους ώμους. Ήθελε σκότωμα. Τον σκότωσα. Αν το μετανιώνω ή όχι, είναι άλλο θέμα
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου