ο Αρτούρος Καφές είναι από τους πιο μορφωμένους ανθρώπους στην ιστορία της ροκ...έχει 2 πτυχία, στην φιλοσοφία και την νομική, και ένα μεταπτυχιακό στην διοίκηση επιχειρήσεων που το έκανε όταν εγκατέλειψε την μουσική του καριέρα στα μέσα των 70ς...ίσως η μόρφωση του να τον βοήθησε να συλλάβει μια πολύ απλή αλλά ιδιοφυή ιδέα, πως ο "φόβος" των αστών προς την καινούργια τότε μουσική θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί ως μέσο διαφήμισης της...έτσι, στην πολύ σύντομη διαδρομή του στην ροκ (ξεκίνησε το 1967 και είχε ήδη παρακμάσει στα 1969) κατέφυγε σε διάφορα "καραγκιοζιλίκια", τα οποία με τον χρόνο γίνοταν όλο και πιο προκλητικά, ενώ ταυτόχρονα μέσω της πρόκλησης κατάφερνε και περνούσε υπογείως και τις φιλοσοφικο-κοινωνικές του ιδέες...π.χ., ενώ ήταν δηλωμένος άθεος ήταν από τους πρώτους (ίσως ο πρώτος) που το έπαιξε εμμέσως πλην σαφώς σατανιστής, μιλώντας συνεχώς για κόλαση, φωτιές, σατανάδες, αμαρτίες κλπ., ενώ σύντομα ξεκίνησε στις συναυλίες του να προσωμοιώνει την κόλαση ανάβοντας φωτιές στην σκηνή, και στους χώρους που έπαιζε και φτάνοντας την θερμοκρασία σε επικίνδυνα υψηλά σημεία (σε αρκετές περιπτώσεις κίνδυνεψε ακόμα και ο ίδιος και είναι θαύμα πως δεν κάηκε κανείς από τις μαλακίες του)...ταυτόχρονα απόκτησε μια εκκεντρική εμφάνιση (με κάτι μάσκες, φλεγόμενα κράνη και λοιπές μπούρδες) και κυκλοφορούσε ανά την Αγγλία ως το πιο καλτ θέαμα της εποχής.
Εκείνα τα 2 χρόνια, από το 1967 ως το 1969 ο Arthur Brown ήταν από τα πιο περηζήτητα θεάματα για τους πιτσιρικάδες, αλλά ταυτόχρονα και από τα πιο απαγορευμένα, από τα πιο μισητά για τους γονείς των θεατών του. Οι φήμες περί σατανισμού και διάφορες άλλες σαχλαμάρες είχαν γίνει πιστευτές και από κάποιος μουσικούς με αποτέλεσμα να υπάρχουν μπάντες που να αρνούνται να εμφανιστούν μαζί με τους Crazy World of Arthur Brown αν και υπάρχει και η άποψη πως στην πραγματικότητα περισσότερο φοβόνταν τις φωτιές που όσο περνούσε ο καιρός τόσο περισσότερο τις χρησιμοποιούσε όπου εμφανιζόταν. Εκείνη την εποχή ο Αρθούρος έφτασε στο απόγειο της δόξας του κυκλοφορώντας το 1968 τον πρώτο (και τελευταίο) ομώνυμο δίσκο των Crazy World of Arthur Brown. όπου το χιτάκι "Fire" έφτασε στο Νο 1 της Αγγλίας. Τότε έκανε και μια παγκόσμια περιοδεία και γύρισε στην Αγγλία, για να συνεχίσει με την μπάντα του ή τουλάχιστον έτσι νόμιζε. Όταν γύρισαν οι Vincent Crane και Carl Palmer την έκαναν για άλλες πολιτείες και ο Brown έμεινε χωρίς μουσικούς. Αφού ξεκουράστηκε για λίγο έφτιαξε τους Arthur Brown Kingdom Come οι οποίοι δεν κατάφεραν να είναι παραπάνω από μια σκία του πολύ κοντινού παρελθόντος. Ο Arthur Brown προσπάθησε να γίνει ακόμα πιο ακραίος (π.χ. άρχισε να σταυρώνεται στην σκηνή) και αυτό τον κράτησε ως μια καλή επιλογή για live για ένα περιορισμένο κοινό που γούσταρε καλτ, αλλά ποτέ δεν μπόρεσε να φτάσει την πρώτη του επιτυχία, κυρίως εξαιτίας του δυσαναπληρωτού κενού που άφησαν οι μουσικάρες που είχε στο πρώτο του συγκρότημα. Μετά από 3 μέτριους ως κακούς δίσκους με τους Kingdom Come ο Arthur Brown αποσύρθηκε στα μέσα της δεκαετίας του '70 και περιορίστηκε σε γκεστ εμφανίσεις (ενώ τότε έκανε μεταπτυχιακό στην διοίκηση επιχειρήσεων και έγινε γιάπις για κάποια χρόνια)
Παρά τα ελάχιστα χρόνια που κράτησε και τον μόλις 1 σημαντικό δίσκο που έβγαλε ο Arthur Brown είχε δυσάνολογα μεγάλη επιρροή στην ροκ. Στην πραγματικότητα ήταν ο πρώτος που χρησιμοποιήσε την ευθεία "πρόκληση" στο κατεστημένο αγγίζοντας θέματα taboo για την κοινωνία. Θα μπορούσε να θεωρηθεί μαθητής του Screamin' Jay Hawkins αλλά ο τελευταίος ηταν "καραγκιοζάκος" περισσότερο σαν από δευτέρου βαθμού αντίδραση προς την προκαταλήψεις της αμερικάνικης κοινωνίας (πως οι ΠΑΟΚτσήδες βάλαν βουλγάρικη σημαία από αντίδραση στο "βούλγαροι" των χαμουτζήδων, κάπως έτσι και ο Hawkins ήταν σαν να έλεγε "ναι ρε μαλάκες λευκοί, είμαι πίθηκος"). Αυτό κάπου τον έσωζε όμως γιατί υπήρχαν λευκοί που του συγχωρούσαν τα καραγκιοζιλίκια ακριβώς γιατί ήταν μάυρος. Αντίθετα, ο Arthur Brown ήταν πιο αφοσιωμένος καραγκιοζάκος, προκαλούσε γνωρίζοντας πως δεν υπάρχει τίποτα να τον δικαιολογήσει, έβγαινε και το παιζε σατανιστής και μάγος και της παναγιάς τα μάτια γνωρίζοντας πως έτσι πάει σε απόλυτη κόντρα με την ηθική της κοινωνίας. Για αυτό και πολλοί σύγχρονοι ομοειδείς καλλιτέχνες τον θεωρούν δάσκαλο τους. Ο Bruce Dickinson έχει δηλώσει πως αν δεν υπήρχε o Arthur Brown δεν θα γινόταν ποτέ τραγουδιστής και πως όταν ήταν πιτσιρικάς αυτό που ήθελε ήταν να τραγουδάει σαν αυτόν, ενώ επιρροές έχουν αναγνωρίσει δεκάδες διαφορετικοί καλλιτέχνες, από τον Peter Gabriel μέχρι τον Marilyn Manson. Τα τελευταία χρόνια ο Arthur Brown, παρά το ότι πλησιάζει τα 70, έχει ξαναβγεί στο κουρμπέτι και δίνει διάφορα live ανά τον κόσμο.
μια μικρή συνέντευξη στην Βέλγικη τηλεόραση...και γαμώ τα παιδιά ο Αρθούρος
η καλύτερη εκτέλση του I put a spell on you...στο κομμάτι το εκπληκτικό οργανάκι του (μετέπειτα ηγετικού μέλους των Atomic Rooster) Vincent Crane δημιουργεί μια σπούκι ατμόσφαιρα ενώ ο Carl Palmer (των Atomic Rooster αλλά κυρίως των ELP) σπέρνει στα ντράμς συνοδεύοντας τον Arthur Brown που δίνει στα φωνητικά την κορυφαία περφόρμανς της ζωής του...η αντίστοιχη εκτέλεση των Creedence έχει μουσικότητα, του Screamin' Jay Hawkins θεατρικότητα, η συκγεκριμένη καταφέρνει να τα συνδυάσει και τα δύο...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου