καταχνιά, μαυρίλα, αντάρα...ο πολιτισμός είναι σχεδόν καταδικασμένος να αποτύχει, κρέμεται συνεχώς από μια κλωστή όντας τόσο έυθραυστος σαν η καρδιά του να είναι από γυαλί, όσα βήματα μπροστά κι αν κάνουμε πάντα θα είμαστε ένα βήμα μακριά από το χείλος της αβύσσου, όσο μεγάλη και αν είναι η ακολουθία των "σωστών" που κάνουμε αρκεί ένα και μόνο ένα "λάθος" για να τα γκρεμίσει όλα, για να ξυπνήσει τα ξεχασμένα ένστικτα, να φέρει την τρέλα και την αποκτήνωση...
υπόθεση: στις απαρχές της βιομηχανικής επανάστασης, σε ένα χωριό της Βαυαρίας που επιβιώνει από το κόκκινο γυαλί που βγάζει στο υαλουργείο του ο αρχι-μάστορας πεθαίνει παίρνοντας στον τάφο το μυστικό του πως παράγεται το γυαλί...το χωριό πέφτει σε μαζική υστερία, ενώ ο άρχοντας του χωριού βυθίζεται σε μια όλο και περισσότερο απελπισμένη μονομανία με την αποκάλυψη του χαμένου για πάντα μυστικού...το σκηνικό αποκάλυψης συμπληρώνει ο προφήτης-βοσκός του χωριού (ο Χέρτζογκ δανείστηκε τον χαρακτήρα αυτό από υπαρκτό πρόσωπο), ο οποίος ξεκινάει προβλέποντας τις καταστροφές που θα έρθουν στο χωριό και καταλήγει παραληρώντας ζοφερές προφητείες που διασχίζουν τους παγκόσμιους πολέμους του 20ου αίωνα και φτάνουν ακόμα παραπέρα...
για να προσεγγίσει την σπειροειδή κάθοδο της τοπικής κοινωνίας στην αποκτήνωση ο Χέρτζογκ επέλεξε να υπνωτίσει όλους τους ηθοποιούς της ταινίας του...πιο συγκεκριμένα, μήνες πριν ξεκινήσει τα γυρίσματα βρήκε με αγγελία πάνω από 500 άτομα, τα οποία υπέβαλλε σε υπνωτισμό ανά τακτά χρονικά διαστήματα και από όπου έκανε το κάστινγκ με βάση την αντίδραση τους στον υπνωτισμό...το αποτέλεσμα αυτής της πρακτικής είναι διπλό...πρώτον οι χαρακτήρες μοιάζουν συνεχώς σαν αποχαυνωμένοι ή σαν ημί-τρελοι, δεύτερον η αλληλεπίδραση μεταξύ τους είναι ελάχιστη, η κοινωνικότητα βρίσκεται στο μηδέν, το χωριό είναι διαλυμμένο σε ξένες μεταξύ τους ατομικότητες...
το φινάλε της ταινίας ανοίγει ένα ελάχιστο παράθυρο ελπίδας, αν και ακόμα και αυτό φαντάζει καχεκτικό, σαν να γίνεται τυπικά όπως μια ευχή που δίνεται για λόγους ευγένειας, εάν δεν είναι μια ειρωνία βγαλμένη από το πιο ερεβώδες χιούμορ...όπως και να έχει, η ταινία είναι ένα φιλοσοφικό σχόλιο και μόνο έτσι βλέπετε...δεν είναι για ποπ κορν, ούτε για να περνάει η ώρα, είναι μια απαιτητική ταινία, αλλά από αυτές που όταν τελικά βρεθείς το "κλίμα" για να την δεις σου μένουν για μέρες αν όχι για πολύ παραπάνω...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου