o εχθρός δεν είναι οι 10-20-30-300 πολιτικοί...αυτή είναι μια κοντόφθαλμη λογική που βολεύει τους κυβερνώντες...θα αλλάξει ο άλφα τον βήτα και ο γάμα τον δέλτα και όλα καλά...ο εχθρός είναι ΟΛΗ η τάξη επωνύμων και βολεμένων, οι βουλευτές και οι υπουργοί, ναι, αλλά και οι δήμαρχοι-νομάρχες, και οι μεγαλοδημοσιογράφοι, και οι μεγαλοεπιχερηματίες, και οι μεγαλοαθλητές, και οι διανοούμενοι, και τα μηδενικά του "στάρ σύστεμ", και οι κομματάρχες, και οι κομπιναδόροι, και το παπαδαριό, και οι καλλιτέχνες και "καλλιτέχνες", και οι μεγαλογιατροί και δικηγόροι, και οι εργολάβοι, και οι εισοδηματίες, και οι καθηγηταράδες, και οι εργατοπατέρες (δεξιοί κι αριστεροί, όλοι χρυσοπληρωμένοι), και οι μεγαλοστρατιωτικοί, και οι δικαστικοί κλπ...ΟΛΟΙ
γενικά, υπάρχει ένα 5-10% της ελληνικής κοινωνίας που διαμορφώνει μια ξεχωριστή ΤΑΞΗ, μια ΤΑΞΗ που έχει στρογγυλοκαθίσει πάνω στον σβέρκο του λαού, και η οποία το μόνο που την ενδιαφέρει είναι να διαιωνίζει τα κεκτημένα της...σε μια εποχή που η πολιτική ηγεσία επιχειρηματολογεί για την αναγκαιότητα φορολόγησης όσων βγάζουν 350 ευρώ τον μήνα αυτά τα κατακάθια σφυρίζουν αδιάφορα, έχοντας καταφέρει πέρα από κάθε λογική και δικαιοσύνη να είναι οι μόνοι που δεν τους έχει αγγίξει η κρίση (ψέματα, η Στάη έδιωξε τον σωφέρ της)...
αυτή η ΤΑΞΗ που τα όρια της με τον λαό είναι ΑΚΟΜΑ σχετικά δυσδιάκριτα έχει χαρακρηριστικά περισσότερο αριστοκρατικά παρά αστικά...ταιριάζει περισσότερο σε εποχές φεουδαρχίας παρά σε εποχές καπιταλισμού...πρώτα απ' όλα είναι κληρονομική...δεύτερον η είσοδος στους κύκλους της δεν έχει κανένα απολύτως αξιοκρατικό χαρακτηριστικό...τρίτον τα μέλη της έχουν ουσιαστική νομική ασυλία (ούτως ή άλλως και στα κλασσικά αριστοκρατικά καθεστώτα, οι αριστοκράτες τυπικά ήταν κάτω απ' τον νόμο, στην πράξη τα πράματα ήταν ακριβώς όπως σήμερα....οι νόμοι ίσχυαν μόνο για τον λαό)...τέταρτον η χώρα διοικείται αποκλειστικά και μόνο από άτομα της τάξης αυτής...οι εκλογές δεν είναι παρά μια διαδικασία επιλογής μεταξύ ατόμων που ανήκουν μόνο στην ελληνική αριστοκρατία...αλλά όταν αναφέρω διοίκηση δεν εννοώ μόνο την βουλή...όλες οι δομές είναι δικές τους...το κράτος είναι δικό τους, η βουλή είναι δικιά τους, οι δήμοι είναι δικοί τους, τα συνδικάτα είναι δικά τους (εκτός κάποιων ελαχίστων περιπτώσεων αυτοοργάνωσης), η διανόηση είναι δικιά τους, ο στρατός είναι δικός τους, η εκκλησία είναι δικιά τους, τα μμε είναι δικά τους, η αγορά είναι δικιά τους, όλα, όλα, όλοι οι θεσμοί ή οι δομές διοίκησης ή/και εξουσίας τους ανήκουν 100%...
αυτή η ΤΑΞΗ πολιτικά έχει αλώσει και τους τρεις παραδοσιακούς χώρους...παλιότερα η αριστερά ήταν στραμμένη προς τον λαό, το κέντρο εξέφραζε τους μικροαστούς, και η δεξιά τους αστούς...πλέον, θα μπορούσαμε να πούμε πως η Νέα Αριστοκρατία έχει προκύψει από περιστροφή του δεξιού άξονα κατά κάποιες μοίρες, έτσι ώστε να πιάσει και τα υψηλότερα και πιο βολεμένα στρώματα του κέντρου και την επώνυμη, διεφθαρμένη, κορυφή της αριστεράς...από την άλλη, αυτοί που είναι από κάτω, η πλειοψηφία των ελλήνων δηλαδή, μην βρίσκοντας τίποτα που να τους εκφράζει έχει διαχυθεί προς όλες τις πολιτικές κατευθύνσεις ψάχνοντας απελπισμένα κάποιον να τον σώσει...
βεβαίως, ο καθείς γνωρίζει πως οι λαοί δεν σώζονται παρά μόνοι τους...αλλά για να γίνει αυτό θα πρέπει να αποκτήσει συνείδηση της κατάστασης, να αντιληφθεί που βρίσκεται, τι παίζεται, ποιοι είναι οι σύμμαχοι και ποιος είναι ο εχθρός, με δυο λόγια να αποκτήσει ταξική συνείδηση...το τελευταίο εννοείται πως περιλαμβάνει και μια τελεσίδικη απόφαση πως ο στόχος δεν είναι ατομικός, να γίνω δεκτός στην κοινότητα των βολεμένων, αλλά συλλογικός, να ανατραπεί εκ βάθρων το σημερινό άρρωστο status quo...και εκεί δυστυχώς, το 1989 έχει αφήσει μια πολύ δυσσάρεστη κληρονομιά...το σύστημα, εκμεταλλευόμενο την πτώση του (αν)υπαρκτου σοσιαλισμού, μπόλιασε τον λαό με μοιρολατρία, με απαισιοδοξία, τον έκανε να πιστέψει για το "αναπόφευκτο της παρουσίας του", πως τελικά το μόνο που έχει να κάνει είναι να κάθεται να τον γαμάνε και ίσως, αφού πρώτα θα φάνε θα φάνε θα φάνε, θα σκεφτούν πως τόσον καιρό δεν του φέρονται και τόσο καλά και ως δια μάγειας θα βελτιωθούν οι κοινωνικές συνθήκες...
για αυτό και είναι τόσο σπάνια σήμερα τα λαικά πρότυπα, οι ήρωες, οι άνθρωποι του που θα βγούν από αυτόν χωρίς ποτέ να βγούν ΕΞΩ από αυτόν...σήμερα ο κάθενας που καταφέρνει να εκφράσει ή να αγγίξει τον λαό, αφού πρώτα αγνοηθεί και πολεμηθεί, αν είναι αρκετά δυνατός και επικρατήσει απλά γίνεται δικός τους...έρχονται και τον αρπάζουν απ' τον λαό και τον βάζουν στην αριστοκρατία και του δίνουν πλουσιοπάροχα όλα τα προνόμια της...κι αυτός δέχεται, είτε ενσυνείδητα είτε ασυνείδητα, γιατί έχει μειωμένες αντιστάσεις, και έχει μειωμένες αντιστάσεις γιατί τα κίνητρα του είναι κατά βάθος ατομικιστικά, και τα κίνητρα του είναι ατομικιστικά γιατί έχει μεγαλώσει και έχει ζήσει ακούγοντας πρωί μεσημέρι βράδυ πως "δεν αξίζει να προσπαθείς για τίποτα συλλογικό γιατί είναι καταδικασμένο να αποτύχει"...σκεπτόμενος το, αυτή την στιγμή, αν εξαιρέσεις τον Πάμπλο Γκαρσία δεν μπορώ να σκεφτώ κάποιον άλλον που να είναι λαικό είδωλο ενώ ταυτόχρονα είναι κομμάτι του λαού...
εν κατακλείδι, δύο πράματα πρέπει να γίνουν, 1. ο κόσμος να αντιληφθεί τους εχθρούς του και 2. να ανακτήσει την ελπίδα του για κάτι καλύτερο που θα το κερδίσει και δεν θα του το δωρίσουν...όσον αφορά το πρώτο, έχει γίνει ένα βήμα με τον προπηλακισμό των πολιτικών...είχα δηλώσει υπέρ από την πρώτη φορά που είχε γίνει (με τον Χατζηδάκη της νουδού) και γουστάρω κάθε φορά που το ακούω, είτε πρόκειται για τον πάγκαλο ή για κάποια άλλη ελεεινή μορφή της κυβέρνησης, είτε για την γαμημένη ξεκωλιάρα την κομουνίστρια των βορείων προαστείων την Κανέλη είτε για οποιονδήποτε...αλλά αυτό δεν φτάνει...δεν είναι μόνο οι πολιτικοί, ούτε μόνο οι πρετεντέρηδες και λοιποί σφουγγοκωλάριοι της εξουσίας που κατά καιρούς γιουχαήστικαν...όχι, το πράμα πρέπει να γενικευτεί...την τελευταία βδομάδα π.χ. η τσιμπουκλού του Λιβανού Στάη δήλωσε με περισσό θράσος πως "έκανε θυσίες, έδιωξε τον σωφέρ της", η εκκλησία κάνει προσευχές για το χρέος, ενώ η Ιουλίτα Ηλιοπούλου (η καριόλα που πίπωνε τον Ελύτη στα γεράματα του) εφηύρε την θέση του "ποιητή-συμβούλου" σε έργο κατασκευής πεζογέφυρας (http://nonews-news.blogspot.com/2011/09 ... _9940.html)...και όμως όλοι ασχολούνται μόνο με τον Πάγκαλο, λες και αυτός είναι το μόνο πρόβλημα...αν δεν αρχίσει το λιντσάρισμα και των οποιονδήποτε ηλιοπούληδων και στάηδων, η περιφορά από τα γένια των μπίζνεσμεν ρασοφόρων κλπ ο κόσμος δεν θα πετύχει τίποτα παραπάνω από την αλλαγή προσώπων, θα φύγει ο ένας βρωμιάρης και θα έρθει ο άλλος...θα μου πεις, και αν τα αρχίσει τι θα πετύχει;...όχι σπουδαία πράματα....αλλά τουλάχιστον θα αντιληφθεί και αυτή η στα μουλωχτά και σιγά-σιγά επιβαλλόμενη Νέα Αριστοκρατία πως την έχουνε πάρει χαμπάρι...απ' το τίποτα καλός και ο φόβος πως τους έπιασαν στα πράσα...
για το εξίσου, αν όχι περισσότερο, σημαντικό, δεύτερο στοιχείο δυστυχώς δεν υπάρχουν εύκολες λύσεις...πως μπορείς να αλλάξεις το κλίμα στον κόσμο, πως μπορείς να τον κάνεις να πιστέψει ξανά στις δυνάμεις του;...ίσως θα πρέπει πρώτα να φτάσει στον πάτο, στην απόλυτη απελπισία, πριν ξαναποκτήσει την πίστη στον εαυτό του...αν, πάντως, κάτι μπορεί να γίνει άμεσα, αυτό είναι η δημιουργία μιας νέας ιντελιγκέντσιας, προερχόμενης μέσα από τον λαό, με τα αρχίδια να μην τον εγκαταλείψει και με ακλόνητη πίστη σ' αυτόν...αυτό πιστεύω πως θα είναι το στοίχημα των επόμενων χρόνων...ο ελληνικός λαός βρέθηκε τόσο κακομαθημένος, καλοζωισμένος, μαλθακός, παρτάκιας, απαίδευτος, αποχαυνωμένος που η κρίση τον πήρε παραμάζωμα και τον παίρνει παραμάζωμα και ακόμα δεν έχει ΚΑΝ πάρει χαμπάρι τι του συμβαίνει...οι αντιδράσεις του ακόμα είναι αντιδράσεις νοσταλγίας του παρελθόντος, η ψυχή του είναι ακόμα στραμμένη στον εαυτούλη του, το μυαλό του ακόμα αδυνατώντας να σκεφτεί πέρα από τα προφανή φτιάχνει φαντάσματα-καρικατούρες (εβραίους και μπίλντεμπεργκ) για να ερμηνεύσει φυσικά φαινόμενα...δεν πιστεύω πως θα καταφέρει σύντομα να αρθεί στο ύψος των περιστάσεων, για αυτό και φοβάμαι πως αν τα αμέσως επόμενα χρόνια υπάρξει εκτροπή, αυτή θα είναι μια δραματική οπισθοχώρηση σε όλους τους τομείς και όχι η πολυπόθητη φυγή προς τα μπρος...το ζητούμενο είναι να δημιουργηθεί μια πρώτη βάση νέας λαικής πρωτοπορίας, ένα όσο γίνεται μεγαλύτερο κομμάτι αυτού του λαού που θα ριζοσπαστικοποιηθεί, και θα ξεκινήσει την δημιουργία ενός νέου, φρέσκου εγχειρήματος που σιγά-σιγά θα ανοίγει τις πόρτες του σε όλο και περισσότερο κόσμο...
Υ.Γ.
ομολογώ πως για τα σημερινά δεδομένα η περιγραφή μου της Νέας Αριστοκρατίας είναι κάπως ακραία...ακόμα υπάρχουν άτομα που ανεβαίνουν κοινωνικά με την αξια τους...έστω και στα πλαίσια του καπιταλισμού, υπάρχει κόσμος που έγινε πλούσιος γιατί είχε μια καλή ιδέα...στην πραγματικότητα αυτό λέει ο καπιταλισμός (για αυτό και ταίριαξε τόσο εύκολα με τον φασισμό), πως ο διαρκής ανταγωνισμός για την ανάδειξη του πιο άξιου δημιουργεί κοινωνική ευμάρεια....το πως το ατομικιστικό κυνήγι ενάντια σε κάθε συλλογικότητα ευνοεί τελικά την συλλογικότητα ας το αφήσουμε για λίγο παραέξω...η διαδικασία που πυροβολείς προς τα αριστερά για να πετύχεις κάτι στα δεξιά είναι μια 100% ορθολογική πράξη που όποιος δεν πιστεύει σ' αυτήν είναι είτε συναισθηματικός, είτε αιθεροβάμβων, είτε θέλει να κάνει την Ελλάδα Κούβα, είτε και τα 3 μαζί...που είχαμε μείνει;...α ναι!...λοιπόν, είμαι αρκετά νέος για να θυμάμαι αν κάποτε στην Ελλάδα υπήρχε μια εποχή που η κοινωνική ανέλιξη γινόταν έστω και σε κάποιο βαθμό αξιοκρατικά...δεν είμαι όμως αρκετά νέος για να μην έχω πάρει χαμπάρι πως τα τελευταία χρόνια τα κριτήρια ανέλιξης απομακρύνονται όλο και περισσότερο από την οποιαδήποτε λογική...σήμερα για κάθε έναν που βγάζει λεφτά γιατί είχε μια καλή ιδέα αντιστοιχούν 10 που ανεβαίνουν κοινωνικά γιατί κάθισαν να τους γαμήσει ο Κραουνάκης, είχαν κουνιάδο στην Τοπική Οργάνωση ΠΑΣΟΚ Κάτω Μαγούλας, γεννήθηκαν με μεγάλα βυζιά ή κατάφεραν να κερδίσουν σε κάποιο άτυπο διαγωνισμό ποιος θα πατήσει πάνω σε περισσότερα πτώματα...και αυτή η αναλογία όλο και χειροτερεύει...σιγά-σιγά το τσιμέντο που διαχωρίζει τον λαό από την Νέα Αριστοκρατία στεγνώνει, όσο πιο στέρεο γίνεται τόσο λιγότεροι μπορούν να περάσουν μόνοι τους, χωρίς "βοήθεια" από την άλλη μεριά...σε λίγα χρόνια ο μόνος τρόπος εισόδου θα είναι και ο πλέον ανορθολογικός και αναξιοκρατικός, δηλαδή, να έχει τύχει να γεννηθείς μέλος της...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου