Τούτη 'δω λοιπόν η γενιά χαντακωμένη

ήταν την εποχή που έβγαζα κάθε πρωί σκουλήκια από τα μάτια, σηκωνόμουν και πήγαινα στην τουαλέτα κι αντί για τσίμπλες όπως όλος ο κόσμος έβγαζα σκουλήκια ή αράχνες ή ακόμα καμιά φορά σαλιγκάρια, που τα καμάρωνα στον νιπτήρα να πάνε κόντρα μέχρι την βρύση και έτσι κάπως ξυπνούσα όταν χτύπησε το τηλέφωνο

-ναι;
-να ακούς χιλιάδες τραγούδια κάθε μέρα, πολλά τραγούδια, όσο περισσότερα μπορείς, χιλιάδες τραγούδια κάθε μέρα, υπάρχει κόσμος που αυτοκτόνησε αφού άκουσε ένα τραγούδι, ένα τραγούδι μπορεί να σε καταστρέψει, μπορεί την μία στιγμή να βαράς σφραγίδες και την άλλη να σκέφτεσαι τι πήγε στραβά στην ζωή σου ακούγοντας ένα τραγούδι που έχεις ξεχάσει από την εποχή που εσύ ήσουν κάποιος άλλος, για αυτό να μην αφήνεις τόσο καιρό να περάσει, κάθε μέρα να μην την αφήνεις να περάσει χωρίς να ακούσεις χιλιάδες τραγούδια, το ένα διαφορετικό με το άλλο, διαφορετικό με αυτά της προηγούμενης, της παραπροηγούμενης, της...
-οκ, 6.15 θα είμαι εκεί

ήταν την εποχή που είχα ξεχάσει πως κάθονται, στεκόμουν πάνω από μια καρέκλα ή πολυθρόνα ή καναπέ ή ανάκλιντρο ή πούφ ή με παφ πουφ ή με οτιδήποτε χωρίς να μπορώ να κάνω βήμα, χωρίς να ξέρω αν πρέπει να λυγίσω τα πόδια πρώτα, πρώτα το αριστερό μετά το δεξί, το ανάποδο, και τα δύο μαζί, και αν και όπως μετά θα ρίξω τον κώλο κάτω ή την μέση ή τα πόδια και τα αρχίδια θα τα αφήσω εκεί που κάθονται ή θα τα προστατεύσω, πρέπει μήπως να κάτσω με φόρα ή αυτό δείχνει κάτι και τι γίνεται αν θέλω να το δείξω, και τι αν δεν θέλω και το κάνω, και μήπως τελικά υπήρχε περίπτωση να γκρεμοτσακιστώ την ίδια στιγμή που προσπαθούσα να κάτσω, έτσι σκεφτόμουν όταν είδα μια καρέκλα να σκαρφαλώνει στον κώλο μου, να μου πασαρει ένα τηλεκοντρόλ και να μου ψιθυρίζει να αράξω

στην τηλεόραση μια τσούπρα διαφήμιζε κάτι πράσινα μανικετόκουμπα που τα φοράς και δεν χρειαζόταν πλέον να κατουράς. το απέδειχνε και το έδειχνε με έναν τύπο που τον κουβάλησαν στο στούντιο και τον πότισαν μπύρες και έπινε και άλλες και μετά άλλες και μετά όσες είχαν μείνει και η εκπομπή συνεχίζοταν και δεν πήγαινε για διαφημίσεις για να μην χάσουμε το κατούρημα που οι καχύποπτοι θα πιστεύαμε πως θα φρόντιζαν να γίνει στο ενδιάμεσο αλλά τον βλέπαμε συνέχεια και συνέχεια και συνέχεια και αυτός βαριόταν και κοιτούσε τα μανικετόκουμπα του και μετά πήγαινε στο ψυγείο και έπαιρνε κι άλλη μπύρα και την έπινε κι ύστερα καθόταν μέχρι που ξέρασε κι ύστερα έβαλε το δάχτυλο και δοκίμασε τον εμετό και είδε πως δεν έχει γεύση κάτουρου και τον αγκάλιασε και αποκοιμήθηκε μέσα στην λιμνούλα ενώ η τσούπρα έλεγε "είδατε πως..."

το έκλεισα...ένας φίλος μου είπε πως είχε ψυχίατρους και στην προ-ζωή...2 στην 46η συνδυασμοί χρωμοσωμάτων ρε μαλάκα, μιλάμε για κάτι 64 τρις ψυχές, νομίζεις πως όλες αυτές είναι καλά ή όλες αυτές είναι βιώσιμες ή όλες αυτές είναι κερδοφόρες ή όλες αυτές είναι σαν και μένα και σαν και σένα να μπορούν να κάθονται να συζητάνε και να πίνουν καφέ και να περνάει μια ακόμα μέρα;..όχι, όχι, έχουν γιατρούς εκεί κάτω, έχουν ψυχίατρους και τους έχουν όλους σε θεραπεία, όλους σε κελιά και με φάρμακα και με συνεδρίες και με χτυπήματα του κεφαλιού στον τοίχο και με υποκατάστατα, κι αν κάποιος όποιος πάει καλύτερα, όταν αρχίσει και περνάει τις μέρες στο προαύλιο λύνοντας σουντόκου και κάνοντας βόλτες κάτω από τον ήλιο και συζητώντας με τους άλλους για δουλειές, αν τον δούνε και πειστούν πως έχει αρχίσει να βελτιώνεται, τον στέλνουν σαν μισό κομμάτι σπέρματος και μισό κομμάτι ωάριο να ζήσει στον κόσμο μας...μου είπε πως κάποιοι λένε πως αυτή είναι επιβράβευση για τις ψυχές, κίνητρο για να τα πάνε καλύτερα, άλλοι που τους έχουν δει πως επιστρέφουν πως είναι θέμα κρατικής επιχορήγησης...

δεν γαμιέται, θα μείνω έτσι δα ξαπλωμένος, κι όταν θα πεθάνω ουτε που θα το καταλάβουν...